"Wichrowe wzgórza" Emily Brontë

To nie było moje pierwsze spotkanie z Wichrowymi wzgórzami, ba, nawet nie drugie, ani trzecie. Czytałam już tę powieść wielokrotnie, za każdym razem odkrywając w niej coś nowego. Tym razem do ponownej lektury zachęciło mnie nowe wydanie od Wydawnictwa Zysk i Ska w tłumaczeniu Jerzego Łozińskiego z bardzo nastrojową okładką. I kolejny raz Emily Brontë mnie porwała do świata niepokojących wrzosowisk, duchów i toksycznego uczucia…

Ta klimatyczna opowieść śledzi poplątane losy dwóch rodzin zamieszkujących sąsiadujące posiadłości – tytułowe Wichrowe wzgórza oraz Drozdową Ostoję. To historia, której osią jest tragiczne i niespełnione uczucie łączące dwoje jakże różnych osób – Catherine, panienkę z dobrego domu i Heathcliffa, znajdę, którego przyprowadził do domu ojciec dziewczyny – oraz pragnienie zemsty, a całość przepełniona jest mrocznym, gotyckim klimatem.

Kolejne spotkanie z tą książką przypomniało mi o geniuszu autorki. Niezmiennie zachwyca i zadziwia mnie to, że skromna córka pastora, która prowadziła mało ekscytujące życie na plebanii w Haworth, miała w sobie tak bogatą wyobraźnię, że stworzyła opowieść zagmatwaną, a jednak logiczną, pełną emocji i szczególnego, nieco niepokojącego klimatu, namiętności, mroku i brudu. Cała intryga tej książki, od momentu przyjazdu pana Lockwooda, przez opowieść o tragicznych losach Cathy i Heathcliffa, po nieco uładzone, ale dopasowane do historii i dające nadzieje zakończenie, nawet po latach zachwyca i budzi całą gamę odczuć. Tę powieść często uważa się za taki zwykły romans, powiedziałabym jednak, że chociaż uczucie łączące bohaterów jest istotne dla tej książki, to jednak nie ma w sobie nic z romantyczności. Miłość tu przedstawiona jest silna, ale toksyczna, niszcząca, nie budująca. Główni bohaterowie są pełni wad, mają w sobie pierwiastek zła, przez co ich pełna emocji i namiętności relacja jest taka trudna i mroczna, ale też rozbijająca całe rodziny.

Tło fabularne i miejsce akcji tylko podkręcają ten nastrój grozy i tajemnicy. Osadzenie jej w dwóch jakże różnych posiadłościach, które dzielą tajemnicze wrzosowiska, styl, w jakim autorka opisuje to wszystko, te duchy i widziadła – to wszystko powoduje, że cała opowieść ma szczególny klimat. A jak się doda do tego niezwykły zmysł obserwatorski Emily Brontë, to powstaje z tego naprawdę niesamowita opowieść. Autorka świetnie buduje też charaktery postaci. Potrafił wskazać nie tylko wady, ale również ich zalety, pokazać szerszą perspektywę. Postacie przez nią stworzone są bardzo naturalne i żywe, wszyscy, również ci drugoplanowi, zwracają uwagę swoim dopracowaniem i dużą wiarygodnością, jak na przykład karykaturalny Joseph, dręczący wszystkich swoją fałszywą pobożnością, czy dobrotliwa, prosta Nelly, która w tak interesujący sposób snuje opowieść o splątanych losach rodzin z sąsiadujących majątków.

Emily Brontë powołała do życia tak nietuzinkową postać, jaką jest Heathcliff, chyba najciekawszego bohatera z klasycznych powieści obyczajowo-romansowych. To dziki i skomplikowany mężczyzna, który niczego się nie boi i na dodatek pała żądzą zemsty, postać z charakterem, owiana nutką tajemnicy. Ma on w sobie nieco grozy, ale zarazem wzbudza pewne współczucie, jest taki ludzki, z wszelakimi przywarami, a przy tym też jakby z innego świata. Podobnie ma się sprawa z Cathy Earnshaw. Nie jest to moja ulubiona postać, chyba mało który czytelnik ją lubi, ale jest w tej bohaterce coś, przez co nie pozostawia nikogo obojętnym. To skończona egoistka, krnąbrna i pewna siebie osoba, która za nic ma innych, ale dzięki temu, jak opisała ją autorka, i ona wzbudza pewne współczucie, nie tylko ze względu na to, jak zakończyły się jej losy, ale też dlatego, że wiemy co spowodowało jej takie a nie inne zachowania, co wpłynęło na rozwinięcie się tych złych cech charakteru, a zarazem przygaszenie tych dobrych.

Ponowna lektura Wichrowych wzgórz utwierdziła mnie tylko w przekonaniu, że pisarki takie jak Emily Brontë są jedyne w swoim rodzaju i warto wracać do stworzonych przez nie nietuzinkowych opowieści. Niezmiennie polecam tę wspaniałą książkę, nie tylko wielbicielom klasyki, ale i osobom, które lubią historie z klimatem. Zwłaszcza w tym klimatycznym wydaniu od Wydawnictwa Zysk i Ska ;).

Tytuł: Wichrowe wzgórz

Tytuł oryginału: Wuthering Heights

Autor: Emily Brontë
Tłumaczenie: Jerzy Łoziński

Data wydania: 2026-03-03

Wydawca: Zysk i Ska

Liczba stron: 448
ISBN: 978-83-8335-796-6

Recenzja we współpracy z Wydawnictwem.

Autorka recenzji: Aga K.

Stare klisze - Leopold Starzewski

Kronika niezwykłych czasów

Pamiętniki powstają z różnych powodów. Często stanowią próbę uchwycenia chwil, które minęły, oceny minionych wydarzeń, a także rozrachunku z własnym życiem. To swoista rozmowa autora z przeszłością, a także z samym sobą.

Pamiętnik Leopolda Starzewskiego powstawał w trudnych warunkach II wojny światowej i okresu powojennego. Autor, pochodzący z rodziny „wunderkindów” przedstawiciel Młodej Polski, przyjaciel Boya-Żeleńskiego, Wyspiańskiego i innych wybitnych osobistości, austriacki dygnitarz kolei, opowiada o czasach, które odchodzą w zapomnienie, i o ludziach, którzy nadawali ton życiu społecznemu, artystycznemu i intelektualnemu. W mistrzowski sposób oddaje atmosferę dawnego Krakowa i postaci, które go tworzyły.

Zaskakujące są szczerość, otwartość, a także wiwisekcyjna głębia wspomnień uwiecznionych na kartach Starych kliszy. Starzewski jest świadkiem swojej epoki – zarówno jej krytykiem, jak i apologetą – ale przede wszystkim człowiekiem z pasją do opowiadania historii. 

„Stare klisze” Leopolda Starzewskiego to książka niezwykła – nie tylko wspomnienia jednego człowieka, ale także fascynujący portret świata, którego już nie ma. Autor zabiera czytelnika do Krakowa przełomu XIX i XX wieku, miasta artystów, intelektualistów i ludzi, którzy współtworzyli jedną z najciekawszych epok w historii polskiej kultury. To zarazem opowieść bardzo osobista i zaskakująco uniwersalna, pełna refleksji nad pamięcią, przemijaniem i rolą człowieka w wielkiej historii.

Już od pierwszych stron uwagę zwraca niezwykła szczerość autora. Starzewski nie próbuje kreować własnej legendy ani przedstawiać siebie wyłącznie w korzystnym świetle. Wręcz przeciwnie – z dużą samoświadomością przygląda się własnemu życiu, ludziom, których spotkał, oraz wydarzeniom, których był świadkiem. Dzięki temu jego wspomnienia nabierają autentyczności i sprawiają wrażenie rozmowy prowadzonej z czytelnikiem po wielu latach milczenia.

Największym bohaterem tej książki wydaje się jednak sam Kraków. Miasto nie jest tu jedynie tłem dla kolejnych wydarzeń, lecz żywym organizmem, który kształtuje swoich mieszkańców. Starzewski z ogromną czułością odtwarza atmosferę dawnych ulic, salonów, kawiarni i domów rodzinnych. Czytając jego wspomnienia, można niemal usłyszeć gwar miasta, które w czasach Młodej Polski było jednym z najważniejszych ośrodków życia intelektualnego i artystycznego.

Ogromnym atutem książki są portrety ludzi. Autor miał okazję obracać się w środowisku wybitnych postaci swojej epoki i pozostawił po nich niezwykle barwne wspomnienia. Nie są to jednak pomnikowe sylwetki znane z podręczników historii. Starzewski pokazuje ich codzienność, przyzwyczajenia, słabości i cechy charakteru. Dzięki temu wielkie nazwiska stają się bliższe, bardziej ludzkie i prawdziwe.

Warto podkreślić, że „Stare klisze” nie są wyłącznie nostalgicznym spojrzeniem w przeszłość. Autor potrafi być zarówno admiratorem swojej epoki, jak i jej krytykiem. Z jednej strony dostrzega piękno dawnych obyczajów i relacji międzyludzkich, z drugiej nie idealizuje rzeczywistości. Jego wspomnienia pełne są trafnych obserwacji społecznych, które pokazują, że każda epoka ma swoje blaski i cienie.

Szczególnie interesujące są fragmenty poświęcone rodzinie autora. To właśnie w tych bardziej intymnych rozdziałach najlepiej widać siłę jego narracji. Opisy bliskich osób nie ograniczają się do faktów czy anegdot, lecz tworzą pełnokrwiste portrety ludzi, którzy odcisnęli trwały ślad na jego życiu. W efekcie czytelnik odnosi wrażenie, że poznaje nie tylko samego Starzewskiego, ale całe pokolenie wychowane w zupełnie innych realiach.

Książka zyskuje dodatkową wartość dzięki temu, że powstawała w czasie wojny i w trudnych latach powojennych. Świadomość okoliczności, w jakich autor wracał pamięcią do minionego świata, nadaje jego wspomnieniom szczególną głębię. To nie jest zwykłe odtwarzanie wydarzeń, lecz próba ocalenia od zapomnienia ludzi, miejsc i wartości, które w wyniku historycznych zawirowań zaczęły znikać bezpowrotnie.

Styl Starzewskiego doskonale współgra z charakterem książki. Jest elegancki, pełen szczegółów i refleksji, ale jednocześnie niezwykle przystępny. Autor potrafi zatrzymać się przy pozornie drobnym wspomnieniu i wydobyć z niego znaczenie znacznie szersze niż sama anegdota. Dzięki temu lektura przypomina oglądanie albumu starych fotografii, w którym każda karta kryje osobną historię.

„Stare klisze” to nie tylko pamiętnik, ale również cenne świadectwo epoki i wyjątkowa kronika dawnego Krakowa. To książka dla czytelników ceniących literaturę wspomnieniową, historię i opowieści o ludziach, którzy byli świadkami wielkich przemian. Leopold Starzewski stworzył dzieło pełne uroku, mądrości i autentycznych emocji, które pozwala zajrzeć do świata istniejącego już tylko na pożółkłych fotografiach i w ludzkiej pamięci.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 8/10

 

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

biografia, autobiografia, pamiętnik

Data wydania: 2026-04-14

Liczba stron: 376

ISBN: 9788383355900

 

 

Rodzina Channingów - Ellen Wood

 

Opowieść o sile, która rodzi się z wiary, lojalności i miłości

W Helstonleigh, miasteczku położonym w cieniu strzelistej katedry, życie toczy się spokojnym rytmem według ustalonego porządku. Rodzina Channingów darzona jest powszechnym szacunkiem i sympatią – do czasu. Jeden chłopięcy wybryk i jedno niesłuszne oskarżenie podkopują jej nieskazitelną reputację. Aby oczyścić swoje imię, Channingowie muszą zmierzyć się z przeciwnościami, kierując się wiarą, lojalnością i siłą rodzinnych więzi.

Ellen Wood mistrzowsko odsłania kruche fundamenty społecznej harmonii, ukazując, że nawet drobne sekrety potrafią rozpalić emocje równie silne jak wielkie tragedie. Rodzina Channingów to opowieść o niewinności wystawionej na próbę i o odwadze rodzącej się z miłości. Do dziś zachwyca subtelnym napięciem i przenikliwą refleksją nad ludzką naturą.

„Rodzina Channingów” Ellen Wood to jedna z tych powieści, które przypominają, dlaczego klasyczna literatura wciąż potrafi zachwycać współczesnych czytelników. Choć książka powstała w XIX wieku, jej tematy pozostają zaskakująco aktualne. To opowieść o rodzinie, reputacji, społecznych osądach i sile charakteru, a jednocześnie niezwykle wciągający obraz życia niewielkiej angielskiej społeczności.

Akcja rozgrywa się w Helstonleigh – miasteczku, którego rytm wyznaczają codzienne obowiązki, religia i silne więzi międzyludzkie. W centrum wydarzeń znajduje się szanowana rodzina Channingów, od lat ciesząca się uznaniem mieszkańców. Wystarczy jednak jedno oskarżenie i seria niefortunnych zdarzeń, by ich spokojne życie zostało wystawione na ciężką próbę. Ellen Wood z wielką przenikliwością pokazuje, jak krucha potrafi być dobra opinia budowana przez lata.

Największą siłą tej powieści są bohaterowie. Autorka nie ogranicza się do stworzenia kilku głównych postaci, lecz buduje całą społeczność pełną charakterystycznych osobowości. Każda z nich ma własne motywacje, słabości i marzenia. Dzięki temu Helstonleigh wydaje się miejscem autentycznym, tętniącym życiem, a czytelnik szybko zaczyna traktować jego mieszkańców jak dawnych znajomych.

Choć fabuła rozwija się spokojnym tempem, trudno mówić o nudzie. Pod powierzchnią codziennych wydarzeń nieustannie buzują emocje. Plotki, nieporozumienia, rodzinne dramaty i konflikty społeczne tworzą historię, która angażuje bardziej, niż mogłoby się wydawać po pierwszych rozdziałach. Ellen Wood udowadnia, że do stworzenia napięcia nie potrzeba spektakularnych zwrotów akcji – czasem wystarczy jedno niesłuszne oskarżenie i jego konsekwencje.

Szczególnie interesująco wypada sposób, w jaki autorka ukazuje mechanizmy funkcjonowania małej społeczności. W Helstonleigh wszyscy się znają, a informacje rozchodzą się błyskawicznie. Jedna plotka potrafi zmienić życie całej rodziny, a raz utracone zaufanie okazuje się niezwykle trudne do odzyskania. To właśnie ten aspekt sprawia, że książka pozostaje tak aktualna. Mimo upływu niemal dwóch stuleci ludzkie skłonności do oceniania i pochopnego wydawania wyroków niewiele się zmieniły.

Ważnym elementem powieści jest również motyw wiary i moralności. Dla bohaterów uczciwość, lojalność i odpowiedzialność nie są pustymi słowami, lecz wartościami, które pomagają im przetrwać najtrudniejsze chwile. Współczesny czytelnik może momentami odczuwać pewien dystans wobec XIX-wiecznej obyczajowości, jednak trudno nie docenić szczerości i konsekwencji, z jaką autorka buduje świat swoich bohaterów.

Na uwagę zasługuje także język powieści. Choć jest to literatura klasyczna, przekład sprawia, że lektura pozostaje płynna i przyjemna. Opisy są szczegółowe, ale nie nużące. Wręcz przeciwnie – pozwalają zanurzyć się w realiach epoki i lepiej zrozumieć codzienność mieszkańców angielskiego miasteczka. To książka, którą warto czytać bez pośpiechu, delektując się atmosferą i starannie skonstruowanymi scenami.

Mimo imponującej objętości „Rodzina Channingów” nie sprawia wrażenia rozwlekłej. Każde wydarzenie ma swoje znaczenie, a kolejne wątki splatają się w spójną opowieść o konsekwencjach ludzkich wyborów. Autorka z dużą wprawą pokazuje, jak pojedyncze decyzje mogą wpływać na losy wielu osób, tworząc rozbudowaną, ale niezwykle logiczną konstrukcję fabularną.

„Rodzina Channingów” to ponadczasowa historia o sile rodzinnych więzi, lojalności i walce o prawdę. To także przypomnienie, że za każdym osądem kryje się człowiek, którego życie może zostać na zawsze naznaczone przez niesprawiedliwe podejrzenia. Ellen Wood stworzyła powieść, która zachwyca nie tyle rozmachem wydarzeń, ile głębokim zrozumieniem ludzkiej natury. Dla miłośników klasycznej literatury obyczajowej będzie to lektura wyjątkowo satysfakcjonująca.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 7/10

 

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

literatura obyczajowa, romans

Tytuł oryginału: The Channings

Data wydania: 2026-03-03

Liczba stron: 724

ISBN: 9788383357911

Tłumacz: Mira Czarnecka

 

Jezus. Opowieść o życiu Mistrza z Nazarethu - Jean-Christian Petitfils

 

Jezus jest najbardziej znaną osobą w dziejach świata. Pytanie, co tak naprawdę o Nim wiemy?

Kim był: prorokiem, żydowskim reformatorem czy też wyczekiwanym przez Izraela Mesjaszem? Czy rzeczywiście uważał się za Syna Bożego? Dlaczego w roku 33 został ukrzyżowany i na czyj rozkaz: Rzymian czy też starszyzny żydowskiej w Jerozolimie? W oparciu o najnowsze odkrycia archeologiczne oraz wyniki badań egzegetów biblijnych, Jean-Christian Petitfils najdokładniej jak to możliwe rekonstruuje życie „Jezusa historycznego”, bez którego trudno jest zrozumieć „Chrystusa wiary”.

Niniejsza książka jest skróconą wersją obszernej biografii Jezusa tego samego autora, która ukazała się we Francji w 2011 roku. Zilustrowana i ułożona w „opowieść graficzną” przez Vincenta Ravaleca jest pierwszą historią życia Jezusa, która powstała z wykorzystaniem sztucznej inteligencji.

„Jezus. Opowieść o życiu Mistrza z Nazarethu” Jeana-Christiana Petitfilsa to publikacja, która próbuje połączyć dwie perspektywy często traktowane oddzielnie – historyczną i religijną. Autor podejmuje się niezwykle ambitnego zadania: odtworzenia życia jednej z najbardziej wpływowych postaci w dziejach ludzkości, korzystając zarówno z przekazów ewangelicznych, jak i współczesnych badań historycznych oraz archeologicznych. Efektem jest książka, która nie tyle odpowiada na wszystkie pytania, ile zachęca do ich stawiania.

Już od pierwszych stron widać, że nie jest to klasyczna biografia. Petitfils stara się osadzić Jezusa w konkretnych realiach politycznych, społecznych i kulturowych I wieku. Dzięki temu czytelnik może spojrzeć na wydarzenia znane z Ewangelii przez pryzmat historii i codzienności mieszkańców ówczesnej Judei. Autor pokazuje świat rzymskiej okupacji, napięć religijnych i oczekiwań związanych z nadejściem Mesjasza, co pozwala lepiej zrozumieć kontekst działalności Jezusa.

Jednym z największych atutów książki jest umiejętne połączenie faktów historycznych z narracją przystępną dla szerokiego grona odbiorców. Autor nie tworzy akademickiego opracowania przeznaczonego wyłącznie dla specjalistów. Wręcz przeciwnie – przedstawia skomplikowane zagadnienia w sposób uporządkowany i zrozumiały, dzięki czemu lektura może zainteresować zarówno osoby wierzące, jak i czytelników poszukujących wiedzy historycznej.

Na szczególną uwagę zasługuje warstwa wizualna publikacji. Ilustracje nie pełnią tutaj funkcji dodatku, lecz są integralnym elementem opowieści. Współtworzą narrację, pomagając wyobrazić sobie miejsca, wydarzenia i ludzi opisywanych na kartach książki. Dzięki temu całość przypomina momentami bogato ilustrowaną kronikę lub nowoczesną opowieść historyczną, która angażuje nie tylko intelekt, ale również wyobraźnię.

Interesującym zabiegiem jest przedstawienie Jezusa przede wszystkim jako człowieka żyjącego w określonym czasie i miejscu. Autor nie neguje religijnego znaczenia jego postaci, ale skupia się na tym, co można odtworzyć na podstawie źródeł historycznych. Taka perspektywa pozwala spojrzeć na znane wydarzenia z nowego punktu widzenia i lepiej zrozumieć, dlaczego nauczanie Jezusa wywarło tak ogromny wpływ na rozwój cywilizacji.

Momentami można jednak odnieść wrażenie, że narracja jest nieco zdystansowana emocjonalnie. Autor stawia przede wszystkim na fakty, analizy i rekonstrukcję wydarzeń, przez co niektórym czytelnikom może zabraknąć bardziej osobistego czy literackiego wymiaru opowieści. Z drugiej strony właśnie taka powściągliwość nadaje książce charakter rzetelnego opracowania i pozwala uniknąć nadmiernego patosu.

Warto podkreślić, że książka nie jest skierowana wyłącznie do osób głęboko zainteresowanych teologią. To również interesująca propozycja dla tych, którzy chcą lepiej poznać historię starożytnego Bliskiego Wschodu i zrozumieć mechanizmy, które doprowadziły do narodzin jednej z największych religii świata. Autor umiejętnie pokazuje, jak losy jednostki splatają się z wielkimi procesami historycznymi.

Cennym elementem publikacji jest również zachęta do samodzielnego myślenia. Petitfils nie narzuca czytelnikowi gotowych wniosków, lecz przedstawia różne interpretacje wydarzeń i pozostawia przestrzeń do własnych refleksji. Dzięki temu książka może stać się początkiem głębszych poszukiwań zarówno historycznych, jak i duchowych.

„Jezus. Opowieść o życiu Mistrza z Nazarethu” to interesujące połączenie biografii, historii i opowieści graficznej. Nie jest to książka, która ma zastąpić teksty religijne ani wyczerpać temat życia Jezusa. Jej największą wartością jest próba przybliżenia postaci Chrystusa współczesnemu czytelnikowi poprzez ukazanie go na tle realnego świata, w którym żył. To lektura inspirująca do zadawania pytań i poszerzania wiedzy, niezależnie od osobistych przekonań.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 7/10

 

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

biografia, autobiografia, pamiętnik

Tytuł oryginału: Jésus

Data wydania: 2026-04-14

Liczba stron: 320

ISBN: 9788383358215

Tłumacz: Weronika Jung

 

Niania dla sąsiadów - Lily Gold

 

Płomienny romans pełen pikanterii, emocji i słodyczy – proszę państwa, Lily Gold powraca!

„Do chłopaków spod numeru 5A: Gratulacje. Macie dziecko” – tak brzmi notatka dołączona do nosidełka. A moi trzej atrakcyjni sąsiedzi właśnie wpadli w tarapaty. Żaden z nich nie ma pojęcia, jak zająć się niemowlęciem, które ktoś zostawił pod ich drzwiami.

Na szczęście w budynku mieszka niania. Gdy jeden z przystojniaków z 5A puka do moich drzwi z prośbą o pomoc, nie wierzę własnym oczom. Wreszcie mam okazję ich poznać: Jack to projektant gier z zaraźliwym uśmiechem. Cyrus to seksowny tancerz, którego płynne ruchy zamieniają mój mózg w papkę. I na koniec Sebastian – umięśniony biznesmen o spojrzeniu, które rozpala zmysły. Każdego dnia przychodzę do ich mieszkania, by opiekować się dzieckiem. Każdej nocy to oni zajmują się mną.

Nasz układ szybko nabiera rumieńców, a ja coraz bardziej tracę głowę, choć przecież nie powinnam: są moimi pracodawcami, nie chłopakami. Ale każde namiętne spojrzenie, każdy pocałunek sprawiają, że jest mi coraz trudniej. W pewnym momencie jedno staje się jasne: Mam dość bycia dziewczyną z sąsiedztwa. Czas, by ta niania dostała awans.

Niania dla sąsiadów to kolejny gorący romans Lily Gold, autorki Faking with Benefits.

Lily Gold po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w romansach, które balansują między humorem, emocjami i odrobiną szaleństwa. „Niania dla sąsiadów” już samym pomysłem na fabułę przyciąga uwagę – trudno przejść obojętnie obok historii, w której trzech młodych mężczyzn z dnia na dzień zostaje postawionych przed wyzwaniem opieki nad niemowlęciem pozostawionym pod ich drzwiami. To właśnie od tego niecodziennego wydarzenia rozpoczyna się opowieść pełna ciepła, wzruszeń i skomplikowanych relacji.

Główną bohaterką jest Beth, zawodowa niania, która znajduje się w trudnym momencie swojego życia. Gdy jeden z sąsiadów prosi ją o pomoc przy dziecku, kobieta nie przypuszcza jeszcze, że ta decyzja całkowicie odmieni jej codzienność. Wkraczając do mieszkania pod numerem 5A, trafia do świata pełnego chaosu, nieporadności i mężczyzn, którzy mimo najlepszych chęci nie mają pojęcia, jak zajmować się niemowlęciem.

Autorka bardzo umiejętnie kreśli sylwetki bohaterów. Jack, Cyrus i Sebastian różnią się od siebie niemal pod każdym względem, dzięki czemu każdy wnosi do historii własną energię i charakter. Jeden zachwyca poczuciem humoru, drugi charyzmą i pewnością siebie, trzeci natomiast skrywa bardziej poważną i opiekuńczą naturę. To sprawia, że relacje między postaciami są dynamiczne i nieustannie ewoluują.

Choć fabuła opiera się na romantycznych wątkach, książka oferuje znacznie więcej niż tylko historię miłosną. Dużą rolę odgrywa motyw tworzenia rodziny w nietypowych okolicznościach. Mała Cami staje się centrum wydarzeń, a jej obecność wpływa na wszystkich bohaterów, zmuszając ich do przewartościowania swoich priorytetów i spojrzenia na życie z nowej perspektywy.

Szczególnym atutem powieści jest umiejętne połączenie lekkiego humoru z bardziej emocjonalnymi momentami. Lily Gold potrafi rozbawić czytelnika scenami pełnymi codziennych absurdów związanych z opieką nad dzieckiem, by chwilę później poruszyć temat samotności, trudnej przeszłości czy potrzeby akceptacji. Dzięki temu historia nie jest jedynie romantyczną fantazją, ale opowieścią o ludziach poszukujących swojego miejsca w świecie.

Narracja prowadzona z różnych perspektyw pozwala lepiej poznać motywacje bohaterów i zrozumieć ich emocje. To rozwiązanie sprawia, że czytelnik obserwuje rozwijające się uczucia z kilku punktów widzenia, co dodaje historii głębi i sprawia, że łatwiej zaangażować się w losy całej czwórki.

Nie sposób nie wspomnieć o niezwykle lekkim i przystępnym stylu autorki. Książkę czyta się błyskawicznie, a kolejne rozdziały zachęcają do dalszej lektury. Mimo że niektóre wydarzenia są mocno osadzone w konwencji romantycznej fantazji, Gold potrafi sprawić, że czytelnik bez trudu akceptuje ten świat i z przyjemnością daje się porwać jego atmosferze.

„Niania dla sąsiadów” to powieść, która doskonale spełnia swoją rolę jako lekka, pełna emocji rozrywka. Znajdziemy tu zarówno humor, romantyczne napięcie, jak i wzruszające momenty związane z budowaniem więzi między bohaterami. To historia o miłości w różnych odsłonach, przyjaźni, odpowiedzialności i odnajdywaniu szczęścia tam, gdzie najmniej się go spodziewamy.

Jeśli szukacie książki, która pozwoli na kilka godzin oderwać się od codzienności, poprawi nastrój i wywoła uśmiech, „Niania dla sąsiadów” będzie bardzo dobrym wyborem. Lily Gold stworzyła ciepłą, zabawną i pełną uroku opowieść, która mimo swojej lekkości potrafi również skłonić do refleksji nad tym, czym tak naprawdę jest rodzina i jak nieoczekiwanie może pojawić się w naszym życiu.

  

Moja ocena: 8/10

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

 

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

literatura obyczajowa, romans

Tytuł oryginału: Nanny for the neighbors

Data wydania: 2026-04-07

Liczba stron: 448

ISBN: 9788383358062

 

 

 

Niepewność i węzły losu - Marian Golka

 

Człowiek wobec niepewności

W swojej najnowszej książce Marian Golkaz uwagą pochyla się nad sposobem, w jaki próbujemy nadać sens temu, co nas spotyka. Autor – sceptyk w najlepszym znaczeniu tego słowa – stawia pytania, na które nie ma jednoznacznych odpowiedzi, i pokazuje, że to właśnie wątpliwości potrafią stać się najuczciwszym początkiem myślenia o świecie. W centrum jego rozważań stoi człowiek, który mierzy się z koniecznością, przypadkiem i własną sprawczością, próbując znaleźć miejsce dla swojej odpowiedzialności i nadziei.

Autor prowadzi czytelnika przez bogaty pejzaż ludzkich przekonań i aktywności: od różnych form wiary, przez pojęcie losu, aż po strategie radzenia sobie z niepewnością. Z wielką ostrożnością, ale i intelektualną odwagą, analizuje nasze codzienne próby oswojenia niepewności – tej najbardziej uniwersalnej cechy ludzkiego doświadczenia.

To książka dla wszystkich, którzy szukają spokojnej, pozbawionej dogmatyzmu refleksji nad losem, nad światem i nad sobą. Nie oferuje łatwych pocieszeń, ale proponuje coś znacznie cenniejszego: uczciwe myślenie, głęboką wrażliwość i próbę zrozumienia tego, co w życiu najtrudniejsze do uchwycenia.

„Niepewność i węzły losu” Mariana Golki to książka, która nie próbuje udzielać prostych odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące ludzkiego życia. Zamiast tego zachęca do refleksji nad tym, co nieprzewidywalne, przypadkowe i wymykające się naszej kontroli. Autor podejmuje temat obecny w życiu każdego człowieka – niepewność – i pokazuje, jak różnorodne są sposoby radzenia sobie z nią.

Już od pierwszych stron widać, że Golka nie jest filozofem zamkniętym w świecie abstrakcyjnych pojęć. Jego rozważania są mocno osadzone w codziennym doświadczeniu. Pisze o losie, przypadku, wierze, nadziei i odpowiedzialności w sposób przystępny, dzięki czemu nawet osoby na co dzień niezainteresowane filozofią odnajdą w tej książce coś dla siebie. To lektura, która nie onieśmiela akademickim językiem, lecz zaprasza do rozmowy.

Szczególnie cenne jest to, że autor nie narzuca czytelnikowi własnych przekonań. Zamiast budować kolejną teorię wyjaśniającą świat, pokazuje różne sposoby myślenia o ludzkim losie. Analizuje zarówno postawy pełne wiary w przeznaczenie, jak i te opierające się na przekonaniu o ludzkiej sprawczości. Dzięki temu książka staje się przestrzenią do stawiania pytań, a nie zbiorem gotowych recept.

Jednym z najmocniejszych elementów publikacji jest umiejętność łączenia filozoficznej refleksji z konkretnymi przykładami. Golka często odwołuje się do sytuacji, które każdy z nas zna z własnego życia. Rozważania o przypadku, szczęściu czy pechu nie pozostają więc abstrakcyjne, lecz nabierają bardzo ludzkiego wymiaru. To sprawia, że czytelnik nie tylko śledzi tok myślenia autora, ale także konfrontuje go z własnymi doświadczeniami.

Autor wiele miejsca poświęca również ludzkiej potrzebie wiary. Nie ogranicza się przy tym wyłącznie do religii, lecz szerzej patrzy na zjawisko poszukiwania oparcia w ideach, wartościach czy przekonaniach. Pokazuje, że człowiek od zawsze próbował znaleźć sens w tym, co go spotyka, nawet jeśli odpowiedzi pozostawały niepełne lub niejednoznaczne. To jeden z tych fragmentów książki, które skłaniają do najdłuższych przemyśleń.

Na uwagę zasługuje także styl autora. Golka pisze spokojnie, rzeczowo i z dużą kulturą intelektualną. Nie epatuje erudycją ani nie komplikuje przekazu ponad potrzebę. Wręcz przeciwnie – sprawia wrażenie rozmówcy, który dzieli się swoimi obserwacjami i zachęca do wspólnego namysłu nad naturą ludzkiego życia. Dzięki temu lektura pozostaje angażująca od początku do końca.

„Niepewność i węzły losu” wyróżnia się również tym, że pozostawia przestrzeń na niezgodę. Czytelnik nie musi przyjmować wszystkich tez autora, by czerpać przyjemność z lektury. Wręcz przeciwnie – książka zyskuje najwięcej wtedy, gdy staje się punktem wyjścia do własnych rozważań. To publikacja, z którą można polemizować, wracać do niej i odkrywać kolejne warstwy znaczeń.

W czasach, gdy wielu ludzi oczekuje szybkich odpowiedzi i prostych rozwiązań, Golka proponuje coś znacznie bardziej wartościowego – zgodę na wątpliwość. Pokazuje, że niepewność nie zawsze musi być źródłem lęku, lecz może stać się impulsem do głębszego poznania siebie i świata. To przesłanie wybrzmiewa szczególnie mocno i pozostaje w pamięci długo po zakończeniu lektury.

„Niepewność i węzły losu” to mądra, wyważona i inspirująca książka dla wszystkich, którzy lubią zatrzymać się na chwilę i spojrzeć na własne życie z szerszej perspektywy. Nie oferuje łatwych pocieszeń ani jednoznacznych odpowiedzi, ale zachęca do uczciwego namysłu nad tym, co kształtuje nasze wybory, przekonania i losy. To jedna z tych lektur, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną, lecz pozostają z czytelnikiem na długo.

 

 Moja ocena: 6/10

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

 

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

filozofia, etyka

Data wydania: 2026-03-17

Liczba stron: 272

ISBN: 9788383358079

Mrokowisko - Julia Halladin

 

Czerwony Dom od piętnastu lat stoi pusty. I taki powinien pozostać…

Maja, agentka nieruchomości, przyjeżdża na podlaską wieś wraz z nastoletnią córką Gabrielą. Planuje odrestaurować starą posiadłość i przygotować ją do sprzedaży. Szybko jednak okazuje się, że Czerwony Dom jest zupełnie inny, niż się spodziewała. Wszystko zostało tu porzucone w pośpiechu – meble, ubrania, nawet talerze z niedojedzonym posiłkiem. Jakby mieszkańcy wyszli… i nigdy nie wrócili. Wkrótce wychodzi na jaw, że przed laty zaginęła mieszkająca tu nastolatka. Ostatnią osobą, która ją widziała, była jej młodsza siostra.

Zaintrygowana Gabriela rozpoczyna własne śledztwo. Im głębiej zanurza się w przeszłość domu, tym bardziej chwiejna staje się teraźniejszość. Nocami po korytarzach niosą się kroki, w mroku pojawiają się sylwetki, zewsząd dobiegają dziwne dźwięki.

Bo Czerwony Dom pamięta wszystko. A dawne tajemnice, które miały nigdy nie wyjść na światło dzienne, właśnie zaczynają się budzić.

„Mrokowisko” Julii Halladin to powieść, która wymyka się prostym gatunkowym klasyfikacjom. Z jednej strony jest to thriller z zagadką sprzed lat, z drugiej – historia podszyta grozą i nieustannym poczuciem zagrożenia. Autorka zabiera czytelnika na podlaską wieś, gdzie pośród ciszy, lasów i lokalnych legend stoi opuszczony od piętnastu lat Czerwony Dom. Już od pierwszych stron wiadomo, że to miejsce skrywa tajemnicę, której odkrycie może okazać się bardziej niebezpieczne, niż ktokolwiek przypuszczał.

Punktem wyjścia fabuły jest przyjazd Mai i jej nastoletniej córki Gabrieli do zaniedbanej posiadłości przeznaczonej do remontu. Kobieta zamierza przygotować dom do sprzedaży, jednak szybko okazuje się, że budynek jest czymś więcej niż tylko starą nieruchomością. Wnętrza wyglądają tak, jakby życie zatrzymało się w nich nagle i bez ostrzeżenia. Pozostawione przedmioty codziennego użytku, ślady po dawnych mieszkańcach i atmosfera niepokojącego bezruchu sprawiają, że czytelnik od początku czuje, iż za tym miejscem kryje się dramatyczna historia.

Największą siłą tej powieści jest klimat. Halladin nie epatuje tanimi chwytami ani gwałtownymi zwrotami akcji. Zamiast tego buduje napięcie powoli, niemal niezauważalnie. Każdy kolejny rozdział dokłada nowy element do układanki, a poczucie niepokoju narasta wraz z odkrywaniem kolejnych sekretów. To właśnie ta stopniowo zagęszczająca się atmosfera sprawia, że trudno oderwać się od lektury.

Bardzo interesująco została poprowadzona postać Gabrieli. Nastolatka nie godzi się na półprawdy i niedomówienia, dlatego coraz głębiej angażuje się w odkrywanie tajemnicy związanej z zaginięciem dziewczyny sprzed lat. Jej determinacja staje się motorem napędowym wydarzeń, a czytelnik wraz z nią próbuje oddzielić fakty od plotek i lokalnych wierzeń. To bohaterka, której łatwo kibicować, nawet gdy podejmowane przez nią decyzje wydają się ryzykowne.

Na uwagę zasługuje również sposób przedstawienia relacji matki i córki. Maja stara się zachować zdrowy rozsądek i racjonalnie tłumaczyć niepokojące zdarzenia, podczas gdy Gabriela coraz bardziej ulega fascynacji przeszłością domu. Ten kontrast między sceptycyzmem a potrzebą poznania prawdy dodaje historii wiarygodności i emocjonalnej głębi.

Czerwony Dom jest w tej powieści czymś więcej niż miejscem akcji. Autorka nadała mu niemal ludzki charakter. Budynek zdaje się obserwować bohaterów, przechowywać wspomnienia i nie pozwalać o sobie zapomnieć. Dzięki temu czytelnik ma wrażenie, że dom staje się pełnoprawnym uczestnikiem wydarzeń, a nie tylko tłem dla rozwijającej się intrygi.

Dużą rolę odgrywa także sceneria podlaskiej wsi. Zamknięta społeczność, mieszkańcy niechętni do rozmów o przeszłości i wszechobecne poczucie, że każdy zna część prawdy, ale nikt nie zna jej w całości, doskonale współgrają z głównym wątkiem. Autorka umiejętnie wykorzystuje lokalny koloryt, tworząc świat pełen niedomówień i starych ran, które nigdy nie zostały do końca zagojone.

Język powieści zasługuje na osobne wyróżnienie. Halladin pisze obrazowo i sugestywnie, potrafiąc za pomocą kilku zdań stworzyć sceny, które długo pozostają w pamięci. Niektóre fragmenty mają niemal filmowy charakter, inne z kolei działają bardziej na wyobraźnię niż na zmysły, co tylko potęguje uczucie niepewności i napięcia.

„Mrokowisko” to książka dla czytelników, którzy cenią historie o mrocznych tajemnicach, opuszczonych domach i sekretach ukrytych głęboko w przeszłości. To nie tylko sprawnie skonstruowany thriller, ale także opowieść o pamięci, stracie i konsekwencjach przemilczanych wydarzeń. Julia Halladin stworzyła historię, która wciąga od pierwszych stron i pozostawia po sobie przyjemny dreszcz jeszcze długo po zamknięciu książki.

Moja ocena: 9/10

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

 

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

kryminał, sensacja, thriller

Data wydania: 2026-04-28

Liczba stron: 347

ISBN: 9788383358093