Tajemnica Talizmanu - Mateusz Tomczyk

 

Najwyższym dobrem we Wszechświecie jest prawda. Tylko czy warto oddać za nią życie?

Rok 2360. Ludzkość skolonizowała planety i księżyce Układu Słonecznego, ale przeszłość wciąż rzuca cień na nowy porządek świata. Gdy na skutej lodem Europie dochodzi do strzelaniny, starszy sierżant Tomasz rozpoczyna śledztwo, które szybko przeradza się w walkę o przetrwanie.

Podejrzany znika ze strzeżonej bazy, świadkowie milczą, a w sprawę włączają się agenci Międzyplanetarnego Biura Bezpieczeństwa. W ręce Tomasza trafia archaiczna dyskietka prowadząca do zapomnianej stacji w pobliżu Plutona i tajemniczego Mnicha.

Tymczasem na Ziemi archeolodzy odkrywają ślady sugerujące, że historia Wielkiej Wojny została sfałszowana. Wkrótce losy bohaterów splatają się wokół sekretu ukrywanego przed ludzkością od dziesięcioleci. Każdy kolejny trop przybliża ich do prawdy i pokazuje, że ktoś zrobi wszystko, by nigdy nie ujrzała światła dziennego.

Kosmiczna intryga, polityczne manipulacje i pytanie, kto naprawdę napisał historię świata – oto początek podróży poza granice znanego Układu.

 

Science fiction pozwala przenosić się w odległą przyszłość, odkrywać nieznane światy i wyobrażać sobie, jak będzie wyglądała cywilizacja, gdy granice naszej planety przestaną nas ograniczać. Mateusz Tomczyk w powieści „Tajemnica Talizmanu”, wydanej nakładem Novae Res, zabiera czytelników do roku 2360, kiedy ludzkość skolonizowała już planety i księżyce Układu Słonecznego. Rozwój technologii nie oznacza jednak, że udało się wyeliminować stare problemy. Kłamstwa, polityczne manipulacje i walka o władzę nadal kształtują rzeczywistość, a prawda pozostaje towarem, za który niektórzy są gotowi zapłacić najwyższą cenę. Historia rozpoczyna się od strzelaniny na skutej lodem Europie, księżycu Jowisza. Starszy sierżant Tomasz podejmuje śledztwo, które szybko wykracza poza ramy zwykłego dochodzenia. Znikający podejrzany, milczący świadkowie, tajemnicza dyskietka i enigmatyczny Mnich prowadzą do zagadki mogącej podważyć wszystko, co ludzkość wie o własnej przeszłości.

Największą zaletą powieści jest sam pomysł na fabułę, łączący kryminalne śledztwo z futurystyczną przygodą i polityczną intrygą. Szczególnie interesujący okazuje się wątek odkryć archeologicznych na Ziemi, które wskazują, że oficjalna wersja wydarzeń związanych z Wielką Wojną może być starannie skonstruowanym kłamstwem. Nagle okazuje się, że przeszłość nie jest zamkniętym rozdziałem, lecz polem walki, na którym wciąż ścierają się interesy różnych stron. Autor stopniowo odsłania kolejne elementy układanki, dzięki czemu czytelnik może razem z bohaterami próbować odróżnić fakty od manipulacji. W tej historii istotne jest nie tylko to, co wydarzyło się przed laty, ale również to, kto kontroluje dostęp do informacji i dlaczego tak bardzo zależy mu na utrzymaniu tajemnicy. To właśnie w tych momentach książka nabiera odpowiedniego tempa, a pozornie odległa przyszłość zaczyna przypominać świat, który znamy aż nazbyt dobrze. Tomczyk przypomina, że nawet najbardziej zaawansowana cywilizacja nie jest odporna na wykorzystywanie niewiedzy i strachu do realizowania własnych celów.

Nie wszystko jednak działa równie dobrze. Choć fabularny szkielet jest obiecujący, niektóre elementy wykonania nie pozwalają w pełni wykorzystać jego potencjału. Szczególnie dialogi bywają zbyt proste i nie zawsze brzmią naturalnie, przez co momentami trudniej uwierzyć w przedstawione relacje między bohaterami. Brakuje również głębszego psychologicznego zarysowania części postaci. W przypadku historii, w której bohaterowie muszą podejmować trudne decyzje, mierzyć się z niepewnością i ryzykować własnym życiem, większa uwaga poświęcona ich motywacjom mogłaby znacząco wzmocnić emocjonalny wymiar opowieści. Zdarzają się też rozwiązania fabularne i nieścisłości, które mogą wytrącić z rytmu bardziej wymagających czytelników. Nie chodzi przy tym o konieczność szczegółowego wyjaśniania każdego elementu futurystycznego świata, lecz o zachowanie spójności przedstawionych wydarzeń i relacji. To tym bardziej szkoda, że sama intryga ma potencjał, by stać się podstawą naprawdę wciągającej historii.

Mimo tych niedociągnięć „Tajemnica Talizmanu” potrafi zainteresować, zwłaszcza gdy kolejne tropy zaczynają łączyć się w większą całość. Autor sprawnie wykorzystuje motyw tajemniczego artefaktu i zapomnianej placówki w pobliżu Plutona, budując atmosferę niepewności oraz poczucie, że za wydarzeniami kryje się coś znacznie większego niż początkowo przypuszczano. Ważnym atutem jest również zestawienie dwóch perspektyw: śledztwa prowadzonego w kosmicznej przestrzeni oraz odkryć dokonywanych na Ziemi. Dzięki temu fabuła nie ogranicza się do jednego miejsca ani jednego rodzaju zagadki. Niektóre wątki mogłyby zostać rozwinięte szerzej, a bohaterowie zyskać więcej indywidualności, jednak sama koncepcja świata, w którym historia może być narzędziem politycznej kontroli, daje autorowi wiele możliwości. To opowieść, w której technologiczna przyszłość staje się przede wszystkim pretekstem do zadawania pytań o ludzką naturę, odpowiedzialność i granice moralnych kompromisów.

„Tajemnica Talizmanu” Mateusza Tomczyka to propozycja dla czytelników lubiących science fiction z domieszką kryminału, spisków i tajemnic sięgających daleko w przeszłość. Nie jest to powieść pozbawiona wad, a jej interesujący pomysł nie zawsze idzie w parze z równie dopracowanym wykonaniem. Z jednej strony otrzymujemy wciągającą intrygę i temat, który może skłonić do refleksji, z drugiej – dialogi, kreację postaci i niektóre rozwiązania, które pozostawiają niedosyt. Ostatecznie jest to dla mnie książka o nierównym poziomie, ale z wyraźnie dostrzegalnym potencjałem. Najbardziej przekonuje mnie zawarte w niej pytanie: czy prawda zawsze powinna ujrzeć światło dzienne, nawet jeśli jej ujawnienie może zachwiać fundamentami całego społeczeństwa? To interesujący punkt wyjścia do opowieści o przyszłości, która pod wieloma względami okazuje się zaskakująco podobna do teraźniejszości. Moja ocena: 5/10.

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 5/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

fantasy, science fiction

Data wydania: 2026-08-03

Liczba stron: 268

ISBN: 9788384236819

Złota klatka - Madeleine Renard

 

Najtrudniej uciec z klatki, do której klucz trzymasz w dłoni

Anna od lat żyje według zasad, które miały zapewnić jej spokój i bezpieczeństwo. Zamiast tego towarzyszy jej frustracja oraz poczucie, że z każdym dniem oddala się od samej siebie. Relacja z mężem przestaje dawać oparcie i coraz częściej staje się źródłem napięcia oraz niewypowiedzianych emocji.

Podczas samotnego spaceru nad jeziorem poznaje staruszkę, która proponuje jej wróżbę. Niewinne z pozoru spotkanie okazuje się początkiem czegoś znacznie większego. Kobieta jest bliższa Annie, niż mogłaby przypuszczać, a rozmowa z nią prowadzi do bolesnego odkrycia – w jej rodzinie kobiety od pokoleń wybierały ciszę i rezygnowały z siebie.

Od tego momentu rzeczywistość Anny zaczyna się rozmywać i przypominać sen. Kiedy w końcu się z niego budzi, okazuje się, że cofnęła się w czasie i dostała od losu drugą szansę. Ponownie staje przed decyzją o własnym ślubie, tym razem świadoma wszystkiego, co może ją czekać.

Tylko czy po latach milczenia odważy się w końcu przemówić własnym głosem?

 

Nie wszystkie więzienia mają zamknięte drzwi, a nie każda klatka od razu budzi niepokój. Czasami ograniczenia przybierają postać wygodnego życia, pozornie stabilnego małżeństwa i zasad, które mają zapewnić bezpieczeństwo. Właśnie o takiej pułapce opowiada Madeleine Renard w swojej krótkiej powieści „Złota klatka”, wydanej nakładem wydawnictwa Novae Res. Główna bohaterka, Anna, coraz wyraźniej odczuwa, że codzienność, którą zbudowała, nie daje jej szczęścia. Relacja z mężem przynosi więcej rozczarowań niż wsparcia, a ona sama stopniowo rezygnuje z własnych potrzeb. Przełom następuje podczas spotkania z tajemniczą starszą kobietą, która proponuje jej wróżbę. To z pozoru niewinne wydarzenie staje się początkiem niezwykłej podróży, prowadzącej Annę do rodzinnych tajemnic i konfrontacji z własną przeszłością. Niespodziewanie kobieta otrzymuje możliwość ponownego przeżycia ważnego etapu swojego życia. Tym razem wie już, dokąd mogą ją zaprowadzić wcześniejsze wybory. Pozostaje tylko pytanie, czy znajdzie w sobie odwagę, by postąpić inaczej.

Najbardziej poruszającym elementem tej historii jest mechanizm stopniowego zatracania siebie. Anna nie znalazła się w swojej sytuacji z dnia na dzień. Przez lata przyzwyczajała się do kompromisów, milczenia i dostosowywania do oczekiwań męża, aż w końcu trudno jej odróżnić własne pragnienia od tego, czego nauczyła się wymagać od siebie. Autorka zwraca uwagę na problem, który może dotyczyć wielu osób: przekonanie, że dla zachowania związku należy za wszelką cenę ustępować, znosić rozczarowania i odkładać własne szczęście na później. Ważnym uzupełnieniem tej refleksji jest motyw rodzinnych doświadczeń przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Okazuje się, że milczenie i rezygnacja z siebie nie muszą być wyłącznie indywidualnym wyborem, lecz mogą wynikać również ze wzorców, które przez lata uznawano za naturalne. Dzięki temu historia Anny nabiera szerszego znaczenia. Jej walka nie dotyczy jedynie nieudanego małżeństwa, ale także próby przerwania schematu, w którym kobiety stawiają potrzeby innych ponad własnymi.

 Element fantastyczny związany z tajemniczą wróżbą i cofnięciem się w czasie nadaje opowieści dodatkowy wymiar. Możliwość powrotu do przeszłości stawia bohaterkę przed pytaniem, które wielu z nas zadaje sobie przynajmniej raz w życiu: co zmienilibyśmy, gdybyśmy mogli jeszcze raz podjąć najważniejsze decyzje? Anna otrzymuje szansę, której w rzeczywistości nie sposób sobie zagwarantować, ale sama możliwość rozpoczęcia wszystkiego od nowa nie rozwiązuje automatycznie jej problemów. Wiedza o tym, co ją czeka, nie oznacza przecież, że łatwo będzie przeciwstawić się własnym lękom i wieloletnim przyzwyczajeniom. Właśnie tutaj kryje się interesujący sens powieści: zmiana wymaga nie tylko rozpoznania błędów, lecz także gotowości do poniesienia konsekwencji własnych wyborów. Magiczny motyw można odczytywać jako literacką metaforę przebudzenia i odzyskiwania sprawczości. Nie trzeba wierzyć w możliwość podróżowania w czasie, by zrozumieć pragnienie Anny, która chciałaby jeszcze raz zawalczyć o siebie.

„Złota klatka” liczy zaledwie 88 stron, dlatego jest propozycją na jedno popołudnie, ale jej niewielka objętość nie odbiera historii emocjonalnego ciężaru. Zwięzła forma sprawia, że fabuła rozwija się sprawnie, a czytelnik szybko poznaje sytuację bohaterki i odkrywa kolejne elementy jej przeszłości. Nie jest to rozbudowana powieść psychologiczna, w której każda relacja i motyw zostają szczegółowo przeanalizowane. Niektóre wątki mogłyby zyskać na większej przestrzeni, zwłaszcza że temat wieloletniego podporządkowania i rodzinnych schematów daje szerokie możliwości interpretacyjne. Mimo to pomysł na połączenie historii obyczajowej z elementem niezwykłości pozwala autorce skupić uwagę na najważniejszym pytaniu: czy człowiek potrafi uwolnić się od życia, które sam kiedyś wybrał, ale które przestało mu służyć? Anna jest bohaterką, której przemianę warto śledzić, ponieważ jej droga nie sprowadza się wyłącznie do odrzucenia niewłaściwej relacji. To również proces odzyskiwania własnego głosu i uświadamiania sobie, że pragnienie szczęścia nie jest przejawem egoizmu.

„Złota klatka” Madeleine Renard to krótka, skłaniająca do refleksji opowieść o drugich szansach, odwadze i odpowiedzialności za własne życie. Przypomina, że pozorne bezpieczeństwo nie zawsze oznacza spełnienie, a przyzwyczajenie do trudnej sytuacji może sprawić, że przestajemy dostrzegać możliwość jej zmiany. To także historia o przełamywaniu międzypokoleniowych wzorców i o tym, jak ważne jest, by nie rezygnować z siebie w imię cudzych oczekiwań. Największą wartością tej książki jest przesłanie, że nie musimy czekać na cud, wróżbę ani magiczny powrót do przeszłości, aby zacząć podejmować inne decyzje. Nie zawsze możemy naprawić to, co wydarzyło się wcześniej, ale możemy spróbować inaczej pokierować tym, co dopiero przed nami. Polecam tę pozycję osobom, które lubią krótkie historie z przesłaniem, elementem tajemnicy i bohaterką stojącą przed życiowym przełomem. To lektura, która nie zajmie wiele czasu, ale może pozostawić po sobie pytanie warte znacznie dłuższego namysłu: czy życie, które prowadzimy, naprawdę jest tym, którego chcemy?

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 7/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2026-07-31

Liczba stron: 88

ISBN: 9788384236093

Zapach szkockich nocy - Dominika Brych

 

Są takie miejsca, które budzą w nas moc

Po powrocie z gorącej Katalonii Anna próbuje odnaleźć się w codzienności, która coraz bardziej przestaje jej wystarczać. Kiedy jedna decyzja w pracy wywraca jej życie do góry nogami, zamiast szukać bezpiecznej przystani, wybiera Edynburg i nowy początek.

Szkocja pachnie mokrą trawą, wrzosem i wolnością. Wśród mgieł, zamków i dawnych legend po raz pierwszy czuje, że nie musi już uciszać samej siebie. Powoli zaczyna rozumieć, czego tak naprawdę pragnie.

Spotkanie z Ianem przynosi bliskość i namiętność, które zmieniają wszystko. Anna odkrywa w sobie kobietę, która nie boi się już sięgać po więcej. Czy to właśnie Szkocja da jej odwagę, by zacząć żyć na własnych zasadach?

Poznaj drugą część losów bohaterki z powieści „Smaki katalońskich nocy”!

Czasami, aby odnaleźć własną drogę, trzeba opuścić miejsce, które doskonale znamy, i odważyć się na krok w nieznane. Właśnie o takiej podróży – nie tylko geograficznej, lecz przede wszystkim emocjonalnej – opowiada Dominika Brych w powieści „Zapach szkockich nocy”, drugim tomie cyklu „Smaki katalońskich nocy”. Tym razem zamiast słonecznej Hiszpanii autorka zabiera czytelników do pełnego mgieł, deszczu i tajemniczego uroku Edynburga. Anna, która po katalońskich doświadczeniach wraca do codzienności, szybko przekonuje się, że nie potrafi już odnaleźć się w dawnym życiu. Nieoczekiwane wydarzenia zawodowe stają się impulsem do podjęcia odważnej decyzji o wyjeździe. Szkocja ma być dla niej szansą na nowy początek, ale przede wszystkim okazją, by wreszcie przestać żyć według cudzych oczekiwań.

Początkowo można odnieść wrażenie, że będzie to przede wszystkim romantyczna opowieść o zagranicznym wyjeździe, nowej miłości i odkrywaniu uroków obcego kraju. Rzeczywiście, nie brakuje tu klimatycznych krajobrazów, fascynujących spotkań i rodzącej się namiętności, jednak pod powierzchnią romansu kryje się znacznie więcej. Anna musi zmierzyć się z własnymi ograniczeniami, brakiem pewności siebie oraz relacją z rodzicami, którzy nie zawsze potrafią zaakceptować jej samodzielność. Ich oczekiwania, presja i wzbudzane poczucie winy pokazują, jak trudno uwolnić się od schematów wyniesionych z domu, nawet gdy jest się dorosłą osobą. Przemiana bohaterki nie następuje z dnia na dzień. To raczej stopniowe odzyskiwanie sprawczości, uczenie się podejmowania decyzji i odkrywanie, że prawo do własnego zdania nie wymaga niczyjego pozwolenia. Dzięki temu Anna staje się postacią bardziej złożoną, a jej historia może być bliska osobom, które choć raz poczuły, że ich życie zostało podporządkowane oczekiwaniom innych.

Szczególnie interesującym uzupełnieniem losów Anny jest postać Joanny, u której bohaterka znajduje zakwaterowanie. Na pierwszy rzut oka Joanna ma wszystko, co zwykło się uznawać za przepis na szczęście: męża, dzieci i własny dom. Za tym pozornie idealnym obrazem kryje się jednak codzienność wymagająca pracy, rozmów i nieustannego uczenia się wzajemnego szacunku. Jej historia staje się ważnym głosem w dyskusji o współczesnym małżeństwie, podziale obowiązków i społecznych oczekiwaniach wobec kobiet. Dominika Brych zwraca uwagę na wciąż obecne przekonanie, że to kobieta powinna przede wszystkim dbać o dom, wychowanie dzieci i komfort pozostałych członków rodziny, nawet jeśli sama jest zmęczona i potrzebuje wsparcia. Autorka pokazuje, że prawdziwe partnerstwo wymaga czegoś więcej niż wspólnego adresu czy formalnych deklaracji. Potrzebne są zaangażowanie obu stron, gotowość do proszenia o pomoc i umiejętność dostrzegania potrzeb drugiego człowieka. Dzięki temu powieść zyskuje dodatkową głębię, a historia Joanny stanowi interesujący kontrapunkt dla przemiany głównej bohaterki.

Ważnym elementem tej opowieści pozostaje również relacja Anny z Ianem. Nowe uczucie pozwala jej odkrywać własną zmysłowość, pragnienia i potrzeby, o których wcześniej być może nie potrafiła mówić otwarcie. Wątek erotyczny nie ogranicza się przy tym do fizycznej atrakcyjności. Staje się częścią szerszej opowieści o bliskości, zaufaniu, stawianiu granic i świadomym budowaniu relacji. Bohaterka uczy się, że może eksperymentować, poznawać siebie i wyrażać własne oczekiwania, nie rezygnując przy tym z szacunku dla drugiej osoby. W tej części cyklu zmysłowość współgra z refleksją nad samodzielnością, a romans nie przesłania pozostałych tematów. Na uwagę zasługuje także samo szkockie tło – wilgotne ulice Edynburga, zamki, legendy i surowe krajobrazy nadają historii charakterystyczny nastrój. Wyjazd nie jest tu jedynie atrakcyjną scenerią dla miłosnych perypetii, lecz przestrzenią, w której Anna może spojrzeć na siebie z innej perspektywy. Choć rozwój wydarzeń poprzedza dłuższe wprowadzenie, pozwala ono lepiej zrozumieć motywacje bohaterki i zobaczyć, jak wiele musi się zmienić, zanim poczuje się naprawdę wolna.

„Zapach szkockich nocy” to powieść, która udowadnia, że literatura obyczajowa i romans mogą być nie tylko formą rozrywki, ale również pretekstem do ważnych przemyśleń. Dominika Brych porusza kwestie presji rodzinnej, nierównego podziału obowiązków, kobiecej seksualności i odwagi potrzebnej do wyznaczania własnych granic. Nie proponuje przy tym prostych recept na szczęście. Zamiast tego pokazuje, że zmiana wymaga czasu, szczerych rozmów i gotowości do przyjrzenia się własnym przekonaniom. Anna nadal popełnia błędy, ale stopniowo zaczyna rozumieć, że nie musi być idealną córką, partnerką ani kobietą, która zawsze spełnia oczekiwania otoczenia. Co ważne, znajomość „Smaków katalońskich nocy” nie jest konieczna, by zanurzyć się w tej historii – wcześniejsze wydarzenia stanowią jedynie tło dla kolejnego etapu jej życia. To propozycja dla osób szukających romansu z wyraźnym wątkiem psychologicznym, a także dla czytelników, którzy cenią bohaterki uczące się mówić „nie” bez poczucia winy. Bo czasami największą przygodą nie jest spotkanie nowej miłości, lecz odkrycie, że wreszcie można żyć na własnych zasadach.

 Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 8/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

Cykl: Smaki katalońskich nocy (tom 2)

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2026-07-30

Liczba stron: 390

ISBN: 9788384237502

 

Saptariszi - Semi Raj

 

Historia o tym, jak siedem ścieżek splata się w jedną

Anna mierzy się z bólem po zdradzie. Stefania szuka miejsca, w którym wreszcie będzie sobą. Anastazja od lat ufa intuicji w większym stopniu niż temu, co widoczne na pierwszy rzut oka. Arleta nie potrafi zrezygnować z marzenia o miłości, choć płaci za to rozczarowaniem, a Magdalena i Bernadetta uczą się odczytywać znaki, które wcześniej ignorowały.

Kobiety spotykają się u podnóża Ostrzycy – miejsca, w którym powracają sny i nasilają się przeczucia. Każda z nich staje wobec tego, co próbowała wyprzeć: lęku, poczucia winy, pragnienia, którego nie da się już zagłuszyć…

Gdy nadchodzi noc świętojańska, przy ognisku, wśród łagodnych zboczy Śląskiej Fudżijamy kobiety tworzą krąg. W jego centrum pojawia się Wiktoria, która dopełnia całość i sprawia, że siedem historii układa się w jedną.

Kobiety wspólnie odprawiają rytuał, który na zawsze odmieni ich życie. Choć żadna z nich nie wie jeszcze, jak bardzo.

Są książki, które zapraszają do świata, w którym codzienność przenika się z tym, co nieuchwytne, a zwyczajne ludzkie doświadczenia nabierają niemal mistycznego wymiaru. Do takich opowieści należy „Saptariszi” Semi Raj, powieść wydana nakładem wydawnictwa Novae Res. Już sam tytuł intryguje i skłania do poszukiwania jego znaczenia. Autorka snuje historię siedmiu kobiet, z których każda ma własne pragnienia, tajemnice i doświadczenia, a ich pozornie niezależne losy stopniowo zaczynają układać się w większą całość. To opowieść o poszukiwaniu siebie, mierzeniu się z przeszłością i odwadze, by zaufać temu, co podpowiada nam intuicja.

Bohaterki powieści nie są postaciami oderwanymi od rzeczywistości. Anna próbuje poradzić sobie z bólem po zdradzie, Stefania szuka przestrzeni, w której będzie mogła żyć w zgodzie z samą sobą, a Arleta wciąż wierzy w miłość, mimo kolejnych rozczarowań. Inne kobiety uczą się dostrzegać sygnały, które wcześniej umykały ich uwadze, i konfrontują się z emocjami, od których próbowały uciec. Ich historie pokazują różne oblicza kobiecości, ale też uniwersalność ludzkich dylematów. Każda z bohaterek zmaga się z czymś innym, a jednocześnie wszystkie poszukują odpowiedzi na podobne pytania: czego naprawdę pragną, co je ogranicza i jaką cenę są gotowe zapłacić za zmianę. Na uwagę zasługuje również motyw kobiecej wspólnoty, która nie oznacza braku różnic, lecz daje szansę na wzajemne zrozumienie i odnalezienie siły w doświadczeniach innych osób.

Szczególne znaczenie w tej historii ma Ostrzyca, nazywana Śląską Fudżijamą. To nie tylko malownicze miejsce na mapie Dolnego Śląska, ale również przestrzeń, w której rzeczywistość zaczyna ustępować miejsca snom, przeczuciom i tajemniczym znakom. Właśnie tam zmierzają bohaterki, a ich drogi prowadzą do nocy świętojańskiej i wspólnego rytuału. Semi Raj umiejętnie wykorzystuje atmosferę lokalnego krajobrazu, nadając mu niemal symboliczny wymiar. Natura staje się tutaj czymś więcej niż tłem wydarzeń — przypomina o więzi człowieka z otaczającym go światem i o istnieniu spraw, których nie zawsze da się wyjaśnić za pomocą logiki. Elementy duchowości i magii przeplatają się z realistycznymi problemami, tworząc opowieść balansującą między literaturą obyczajową a historią z nutą realizmu magicznego. Istotnym urozmaiceniem są również nawiązania do ziołolecznictwa i alternatywnych sposobów postrzegania zdrowia oraz ludzkiego dobrostanu.

„Saptariszi” to powieść, która wymaga od czytelnika cierpliwości. Zanim poszczególne wątki spotkają się we wspólnym punkcie, trzeba poznać bohaterki, ich przeszłość i motywacje. Wielowątkowa konstrukcja pozwala przyjrzeć się różnym doświadczeniom, choć może sprawić, że czytelnik będzie z niecierpliwością oczekiwał na moment, w którym wszystkie elementy zaczną się ze sobą łączyć. Najbardziej interesujący wydaje się pomysł zestawienia indywidualnych historii z symbolicznym rytuałem, który ma nadać im nowy sens. Można odnieść wrażenie, że niektóre elementy świata przedstawionego, szczególnie związane z obrzędowością nocy świętojańskiej, mogłyby zostać rozwinięte szerzej, ponieważ kryje się w nich duży potencjał literacki. Nie zmienia to jednak faktu, że książka wyróżnia się próbą połączenia psychologicznej refleksji z tajemniczością i lokalnym kolorytem. Jej siłą jest przede wszystkim różnorodność kobiecych doświadczeń oraz przekonanie, że nawet trudne przeżycia mogą stać się początkiem przemiany.

„Saptariszi” Semi Raj poleciłabym osobom, które lubią powieści obyczajowe wzbogacone elementami duchowości, interesują się symboliką dawnych obrzędów i cenią historie o poszukiwaniu własnej drogi. To także propozycja dla tych, którzy chętnie odkrywają mniej oczywiste zakątki Polski i lubią, gdy miejsce akcji staje się integralną częścią opowieści. Książka przypomina, że nie wszystkie odpowiedzi przychodzą od razu, a czasem dopiero spotkanie z innymi pozwala dostrzec to, co od dawna nosimy w sobie. Siedem kobiet, siedem odmiennych historii i jedna niezwykła noc tworzą opowieść o lękach, nadziei i pragnieniu życia na własnych zasadach. To lektura, która może skłonić do refleksji nad własnymi wyborami i nad tym, jak wiele zmienia się wtedy, gdy wreszcie odważymy się usłyszeć samych siebie.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 8/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura piękna

Data wydania: 2026-07-30

Liczba stron: 354

ISBN: 9788384237267

 

 

Błogostan - Martyna Gabała

 

Miłość, wolność i błogostan mają swoją cenę

Życie Lili przypomina dzień świstaka. Jej codzienność wypełnia korporacyjna rutyna: excelowe tabelki, bezsensowne prezentacje i przymilający się szef. Wieczory toną w dymie skręcanych fajek, alkoholu i kompulsywnym jedzeniu. Lila wie, że jeśli niczego nie zmieni, w końcu pogrąży się w morzu własnych łez. Zanim więc depresja i nałogi wyssą z niej resztki energii, postanawia rzucić wszystko i wyjeżdża w nieznane.

Zaczyna od zera jako au pair we francuskiej rezydencji. Ma przy sobie tylko jedną walizkę i barwne wyobrażenia o nowym początku, które… szybko zderzają się z rzeczywistością.

W poszukiwaniu upragnionego błogostanu Lila rzuca się w wir nocnego, paryskiego życia. Czy uda jej się odnaleźć szczęście, czy po drodze zatraci się w uczuciach działających jak niebezpieczna używka?

Czy wystarczy spakować walizkę i wyjechać do innego kraju, żeby zostawić za sobą wszystko, co odbiera nam radość? Lila, bohaterka powieści Martyny Gabały, ma nadzieję, że właśnie tak będzie wyglądał jej nowy początek. Zmęczona korporacyjną rutyną, poczuciem pustki i nawykami, które zamiast przynosić ulgę, coraz bardziej ją wyniszczają, postanawia odmienić swoje życie. Wyjazd z Krakowa do Francji ma być szansą na odzyskanie kontroli i odnalezienie upragnionego spokoju. Szybko jednak okazuje się, że nawet najbardziej radykalna zmiana otoczenia nie rozwiązuje automatycznie problemów, które nosimy w sobie.

Lila jest bohaterką daleką od ideału, a właśnie dzięki temu wypada wiarygodnie. Bywa impulsywna, podejmuje ryzykowne decyzje i nie zawsze potrafi rozpoznać, czego naprawdę potrzebuje. Jej ucieczka od dotychczasowej codzienności nie jest wyłącznie aktem odwagi, ale również próbą zagłuszenia wewnętrznego niepokoju. Praca au pair we francuskiej rezydencji miała otworzyć przed nią drzwi do nowego życia, lecz rzeczywistość szybko weryfikuje jej wyobrażenia. Autorka trafnie pokazuje, że rozpoczęcie wszystkiego od zera może dać przestrzeń do zmian, ale nie zwalnia z konieczności zmierzenia się z własnymi słabościami.

Ważnym elementem powieści jest Paryż – miasto kojarzące się z romantycznymi spacerami, wolnością i spełnianiem marzeń. U Martyny Gabały nie staje się jednak pocztówkową scenerią, w której wszystkie problemy znikają w blasku świateł. To miejsce pełne pokus, nieoczywistych spotkań i sytuacji, w których łatwo pomylić ekscytację z prawdziwym szczęściem. Nocne życie i nowe znajomości pozwalają Lili poczuć, że znów coś się dzieje, ale nie każda intensywna emocja prowadzi do bliskości, której bohaterka tak bardzo pragnie. Szczególnie interesujący jest motyw relacji, które mogą jednocześnie dawać nadzieję i stawać się kolejnym sposobem ucieczki przed samą sobą.

Choć „Błogostan” można czytać jako powieść obyczajową z wątkiem romantycznym, pod jej lekką narracją kryje się refleksja nad samotnością, uzależniającymi zachowaniami i ceną osobistej wolności. Autorka nie przedstawia przemiany Lili jako prostej drogi od kryzysu do szczęśliwego zakończenia. Bohaterka raz zbliża się do zrozumienia siebie, innym razem wraca do dawnych schematów, co nadaje jej historii naturalności. Przy 354 stronach książka pozwala rozwinąć zarówno wątek osobistych poszukiwań, jak i relacje z napotkanymi ludźmi. Niektóre decyzje Lili mogą budzić frustrację, ale jednocześnie przypominają, że człowiek nie zawsze potrafi postępować rozsądnie, szczególnie wtedy, gdy desperacko szuka ukojenia.

„Błogostan” to opowieść o nowych początkach, emigracji, miłości i trudnej sztuce odnajdywania własnego miejsca. Martyna Gabała pokazuje, że szczęście nie jest nagrodą, którą otrzymujemy za odważne porzucenie starego życia. To raczej proces wymagający poznania własnych potrzeb, zaakceptowania niedoskonałości i wzięcia odpowiedzialności za podejmowane decyzje. Powieść przypadnie do gustu czytelnikom, którzy lubią historie o bohaterach szukających siebie poza znanym otoczeniem, a także tym, którzy cenią obyczajowe opowieści z emocjonalną głębią. Po lekturze pozostaje myśl, że czasem trzeba wyjechać daleko, by odkryć, iż najważniejsza podróż wciąż prowadzi do własnego wnętrza.

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 6/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2026-07-28

Liczba stron: 354

ISBN: 9788384236710

 

Moja przyjaciółka Pola - Marta Owczarek-Boraczyńska

 
Najważniejsze to być sobą!
Nastoletnia Tośka nie wierzy w siebie. Pragnie akceptacji, zrozumienia i marzy o tym, by w końcu przestać wstydzić się własnego ciała. Jej głowę zaprzątają myśli, których wolałaby nie słyszeć, a serce boli przez nieustanne kłótnie rodziców i brak prawdziwych przyjaciół.
Gdy w wakacje zostaje zmuszona do pobytu u ciotki w Lipnie, jest przekonana, że nic nie może poprawić jej samopoczucia. Aż do chwili, gdy życie zaczyna ją zaskakiwać niewyjaśnionymi i niemal magicznymi zdarzeniami…
Odkrywając stare uliczki miasteczka, z którym związana jest pewna przedwojenna gwiazda kina, Tośka powoli zaczyna dostrzegać rzeczy, jakich wcześniej nie widziała – ani w sobie, ani w innych

Dorastanie potrafi być trudne, zwłaszcza gdy zamiast wiary we własne możliwości towarzyszą nam kompleksy, samotność i przekonanie, że nie pasujemy do otaczającego nas świata. Właśnie z takimi problemami mierzy się Tośka, bohaterka powieści Marty Owczarek-Boraczyńskiej. Dziewczyna nie akceptuje swojego wyglądu, brakuje jej pewności siebie, a napięta atmosfera w domu sprawia, że coraz trudniej odnaleźć jej poczucie bezpieczeństwa. Wakacyjny wyjazd do Lipna, który początkowo wydaje się kolejnym przykrym obowiązkiem, niespodziewanie staje się początkiem niezwykłej przygody i ważnej lekcji o samej sobie.

Autorka z wyczuciem przedstawia emocje towarzyszące nastolatce, która pragnie być lubiana i akceptowana, a jednocześnie nie potrafi spojrzeć na siebie życzliwym okiem. Tośka wypada przekonująco właśnie dlatego, że jej przemiana nie następuje z dnia na dzień. Potrzebuje czasu, nowych doświadczeń i spotkań, które pozwalają jej stopniowo zmieniać sposób myślenia. Jej historia przypomina, jak łatwo uzależnić własną wartość od opinii innych i jak wiele energii pochłania próba dopasowania się do oczekiwań otoczenia. Powieść nie moralizuje, lecz zachęca młodych czytelników do refleksji nad tym, czy naprawdę warto zabiegać o sympatię wszystkich, jeśli ceną jest rezygnacja z własnej autentyczności.

Wyjątkowego charakteru opowieści nadaje Lipno – miasteczko, którego uliczki skrywają ślady przeszłości i tajemnicę związaną z przedwojenną gwiazdą kina, Polą Negri. Elementy niezwykłe i niemal magiczne przeplatają się tutaj z codziennymi problemami bohaterki, dzięki czemu historia zyskuje dodatkowy wymiar. Wątek dawnej aktorki nie jest jedynie ozdobnikiem fabuły: otwiera przestrzeń do refleksji nad marzeniami, odwagą i tym, jak doświadczenia ludzi żyjących w zupełnie innych czasach mogą przemawiać do nas również dziś. Odkrywanie lokalnych historii staje się dla Tośki sposobem na poszerzenie własnej perspektywy i dostrzeżenie, że świat kryje znacznie więcej możliwości, niż początkowo zakładała.

Dużym atutem książki jest połączenie lekkiej, przystępnej narracji z tematami, które mają realne znaczenie dla młodych odbiorców. Problemy z akceptacją ciała, napięcia rodzinne, samotność i potrzeba przynależności nie zostają potraktowane powierzchownie, choć całość zachowuje ciepły, pełen nadziei ton. Można dostrzec, że niektóre przesłania są podane dość bezpośrednio, co dla części czytelników może mieć nieco dydaktyczny charakter. Jednocześnie właśnie taka forma może pomóc nastolatkom nazwać własne emocje i spojrzeć na trudności z innej strony. To również wartościowa propozycja dla dorosłych, szczególnie rodziców, którzy chcieliby lepiej zrozumieć, jak silnie codzienne konflikty i słowa najbliższych wpływają na młodego człowieka.

„Moja przyjaciółka Pola” to ciepła, optymistyczna powieść o dojrzewaniu, przyjaźni i odnajdywaniu własnej wartości. Marta Owczarek-Boraczyńska pokazuje, że zmiana nie musi zaczynać się od wielkich deklaracji – czasem wystarczy nowe miejsce, nieoczekiwane spotkanie i odrobina odwagi, by zrobić pierwszy krok. Tośka uczy się, że nie musi być idealna ani spełniać cudzych oczekiwań, aby zasługiwać na szacunek i bliskość. Książka będzie dobrym wyborem dla młodzieży poszukującej historii bliskiej własnym doświadczeniom, ale może również przypaść do gustu dorosłym, którzy cenią opowieści pozostawiające po sobie coś więcej niż samo wspomnienie fabuły. To subtelne przypomnienie, że warto dać sobie szansę i nie przekreślać siebie, zanim jeszcze poznamy wszystkie możliwości, jakie przynosi życie.

 Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 8/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura młodzieżowa

Data wydania: 2026-07-28

Liczba stron: 232

ISBN: 9788384236239

TraumaLove. Nieutulone dziecko we mnie - Aga Siedlecka

 

Bliskość to próba, na którą nie każdy jest gotowy

Marta, Adam, Ewa, Konrad, Krzysztof i Anka. Mieszkają we Wrocławiu. Pracują obok siebie. Wymieniają uprzejmości, mijają się przy ekspresie do kawy, udają, że wszystko jest w porządku. Nie wiedzą jednak, że łączy ich coś więcej niż wspólne projekty – dorastali w domach, w których zabrakło ciepła i poczucia bezpieczeństwa.

Dziś każdy z nich próbuje radzić sobie z przeszłością na swój sposób. Jedni uciekają w używki i kompulsywne zachowania, inni wikłają się w trudne relacje albo unikają bliskości. Mechanizmy, które kiedyś pomagały im przetrwać, w dorosłym życiu coraz częściej stają się przeszkodą.

Kiedy ich drogi zaczynają się przecinać, między bohaterami rodzą się uczucia. Z tej szóstki powoli wyłaniają się dwie pary. Im bliżej siebie są, tym wyraźniej odzywa się przeszłość – dawne rany, lęk przed odrzuceniem i wyuczone schematy wpływają na każdy ich krok.

Teraz muszą zdecydować, czy odważą się przerwać błędny krąg i zawalczyć o miłość… Czy pozwolą, by ich historia zakończyła się kolejną kolizją?

Nie wszystkie rany widać na pierwszy rzut oka. Niektóre ukrywają się za zawodowymi sukcesami, pozorną samodzielnością i uśmiechem, który ma przekonać otoczenie, że wszystko jest w porządku. „TRAUMAlove. Nieutulone dziecko we mnie” Agi Siedleckiej to poruszająca opowieść o ludziach, którzy w dorosłość wkraczają z bagażem trudnych doświadczeń z dzieciństwa. Marta, Adam, Ewa, Konrad, Krzysztof i Anka funkcjonują w tej samej zawodowej rzeczywistości, ale każde z nich mierzy się z własnymi lękami, niezaspokojonymi potrzebami i wspomnieniami, które wciąż wpływają na ich codzienne życie.

Szczególnie interesujący jest sposób, w jaki autorka buduje portrety bohaterów. Początkowe rozdziały, określane jako obrazy, przenoszą czytelnika między dzieciństwem a dorosłością postaci. Dzięki temu łatwiej dostrzec związek między dawnymi wydarzeniami a późniejszymi zachowaniami. Cisza, która dla dziecka oznacza odrzucenie, brak zainteresowania ze strony rodzica czy życie w ciągłym strachu mogą pozostawić ślad na wiele lat. To, co kiedyś było sposobem na przetrwanie, w dorosłości staje się przeszkodą w budowaniu bezpiecznych relacji. Ten zabieg narracyjny nadaje historii wyrazistość i pozwala spojrzeć na bohaterów nie tylko przez pryzmat ich obecnych decyzji, lecz także doświadczeń, które ich ukształtowały.

Najmocniejszą stroną książki jest ukazanie różnorodnych sposobów radzenia sobie z emocjonalnymi ranami. Jedni bohaterowie uciekają w alkohol lub inne destrukcyjne zachowania, inni odsuwają od siebie ludzi, zanim zdążą zostać zranieni, a jeszcze inni rozpaczliwie poszukują potwierdzenia, że są ważni i godni miłości. Wkraczające w ich życie uczucia nie przynoszą automatycznego ukojenia. Przeciwnie, bliskość potrafi uruchomić lęki, które dotąd pozostawały ukryte, i zmusić do konfrontacji z własnymi schematami. Aga Siedlecka pokazuje, że pragnienie miłości nie zawsze idzie w parze z umiejętnością jej przyjmowania, a przeszłość może wpływać na relacje nawet wtedy, gdy człowiek świadomie próbuje się od niej odciąć.

Warto podkreślić, że nie jest to lekki romans, mimo że relacje uczuciowe stanowią ważną część fabuły. Autorka podejmuje trudne tematy przemocy, zaniedbania emocjonalnego, uzależnień i niskiego poczucia własnej wartości, nie sprowadzając ich wyłącznie do przeszkód, które miłość może magicznie pokonać. To podejście nadaje opowieści wiarygodności, choć przy tak licznej grupie postaci niektóre historie mogą pozostawić niedosyt i wzbudzić potrzebę głębszego poznania poszczególnych bohaterów. Książka nie oferuje prostych odpowiedzi ani gwarancji szczęśliwego zakończenia. Zamiast tego zachęca, by spojrzeć na ludzkie zachowania z większą empatią i pamiętać, że za pozornie niezrozumiałymi reakcjami często kryje się historia, której nie znamy.

„TRAUMAlove. Nieutulone dziecko we mnie” to refleksyjna, emocjonalnie wymagająca powieść, która zostawia czytelnika z myślami wykraczającymi poza samą fabułę. Aga Siedlecka przypomina, że dziecięce doświadczenia nie znikają wraz z dorastaniem, a przerwanie utrwalonych schematów wymaga czasu, samoświadomości i odwagi, by zmierzyć się z własnymi ranami. To propozycja dla osób poszukujących literatury obyczajowej z wyraźnym tłem psychologicznym, szczególnie tych, których interesuje wpływ przeszłości na miłość i bliskość. Nie jest to historia, która zapewni beztroską rozrywkę, ale może skłonić do uważniejszego spojrzenia zarówno na innych, jak i na siebie.

 Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 9/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa

Data wydania: 2026-07-24

Liczba stron: 254

ISBN: 9788384235638

 

Sięgając marzeń 2 - Daria Twarożek

 

To, co niewypowiedziane, z czasem wybrzmiewa najgłośniej

Weronika i Michał wierzyli, że nic ich nie rozdzieli. Łączyło ich silne uczucie i przekonanie, że przyszłość należy do nich. Wszystko zmienia się, gdy Michał otrzymuje angaż we włoskiej lidze piłki nożnej – przepustkę do spełnienia największego marzenia. Weronika stopniowo zaczyna się oddalać, aż w końcu znika bez wyjaśnienia, zostawiając po sobie pytania.

Cisza po jej odejściu powoli odbiera Michałowi kontrolę nad własnym życiem. Sukcesy przestają cieszyć, narasta w nim frustracja. Alkohol zagłusza myśli, a kariera schodzi na dalszy plan.

Weronika w tym czasie mierzy się z konsekwencjami decyzji, która miała chronić, a stała się ciężarem.

Aż do momentu, gdy ich drogi znów się łączą… Jedno spojrzenie wystarcza, by wróciło wszystko – miłość, ból i żal tłumiony przez lata. Iskra wciąż się tli. Ale nie są już tymi samymi ludźmi, którzy kiedyś obiecywali sobie „na zawsze”.

Prawda, jaka w końcu musi wyjść na jaw, może stać się ich ratunkiem… albo ostatecznym końcem.

Miłość i spełnianie marzeń nie zawsze idą w parze, a czasem to właśnie próba ochronienia ukochanej osoby staje się początkiem największego cierpienia. W drugim tomie „Sięgając marzeń” Daria Twarożek powraca do historii Weroniki i Michała, pokazując, że nawet najsilniejsze uczucie może zostać wystawione na ciężką próbę. Tym razem na pierwszy plan wysuwają się rozstanie, tęsknota i tajemnice, które przez długi czas nie pozwalają bohaterom zamknąć przeszłości.

Michał otrzymuje szansę, o której marzył – angaż we włoskiej lidze piłkarskiej. Wydawałoby się, że przed nim otwiera się droga do wielkiej kariery i szczęścia. Niespodziewane odejście Weroniki sprawia jednak, że zawodowe sukcesy tracą swój blask. Pozostawiony bez wyjaśnień bohater próbuje poradzić sobie z bólem i poczuciem odrzucenia, a jego frustracja zaczyna wpływać na kolejne obszary życia. Autorka pokazuje, że realizacja ambicji nie zawsze przynosi spełnienie, jeśli ceną jest utrata kogoś, z kim chciało się dzielić każdy sukces.

Równie istotna jest perspektywa Weroniki, która musi zmierzyć się z konsekwencjami własnej decyzji. Jej postępowanie, choć motywowane troską o ukochanego, prowadzi do sytuacji, w której oboje zostają pozbawieni możliwości wspólnego rozwiązania problemu. Powieść skłania do refleksji nad granicą między poświęceniem a odbieraniem drugiej osobie prawa do wyboru. Czasem w dobrej wierze podejmujemy decyzje za kogoś, nie dostrzegając, że szczerość i zaufanie mogłyby okazać się znacznie cenniejsze niż pozornie szlachetny gest.

Ponowne spotkanie Weroniki i Michała przywraca emocje, które nigdy tak naprawdę nie wygasły. Dawne uczucie miesza się z żalem, rozczarowaniem i niepewnością, a bohaterowie muszą zdecydować, czy potrafią spojrzeć na siebie bez ciężaru przeszłości. Dużym atutem tej historii jest skoncentrowanie się na emocjonalnych konsekwencjach rozstania i pytaniu, czy miłość wystarczy, by odbudować relację. Przy zaledwie 154 stronach fabuła pozostaje dynamiczna, choć niektóre wątki mogłyby zyskać na większym rozwinięciu. Krótka forma sprawia jednak, że opowieść zachowuje intensywność i nie traci z oczu głównego konfliktu.

„Sięgając marzeń 2” to propozycja dla osób, które lubią romanse o drugich szansach, trudnych wyborach i uczuciach, którym czas nie potrafi odebrać znaczenia. Daria Twarożek przypomina, że marzenia mają swoją cenę, ale nie warto płacić za nie rezygnacją ze szczerości i bliskości. Historia Weroniki i Michała pokazuje, że powrót do siebie nie oznacza prostego odtworzenia dawnej relacji – wymaga odwagi, rozmowy i gotowości do poznania drugiej osoby na nowo. To krótka, emocjonalna kontynuacja, która pozostawia czytelnika z ważnym pytaniem: czy prawda, nawet jeśli boli, może stać się pierwszym krokiem do szczęścia?

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 6/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2026-07-23

Liczba stron: 154

ISBN: 9788384236901

 

 

Nic nie jest za darmo - Martin Grønsdal

 

Żeby przeżyć, musiał stać się kimś innym…

Jakub Sapir ma piętnaście lat, gdy zostaje zmuszony do ucieczki z komunistycznej Polski. Po aresztowaniu rodziców przyjmuje tożsamość własnego, starszego brata i trafia do Legii Cudzoziemskiej – miejsca, w którym przeszłość nie ma znaczenia, a człowiek staje się narzędziem. Z czasem zaczyna rozumieć, że jego obecność w tym świecie nie jest dziełem przypadku.

Ktoś od dawna planuje każdy jego krok. A to dopiero początek.

Chłopak uświadamia sobie, że wyrwał się z jednego systemu tylko po to, by wpaść w tryby znacznie potężniejszej machiny.

Odległe zakątki świata stają się sceną misternie skonstruowanej gry wywiadów, fałszywych tożsamości i sekretów sięgających czasów wojny. Im dalej Jakub ucieka od tego, kim był, tym głębiej wpada w sidła ludzi, którzy wiedzą o nim więcej niż on sam.

W świecie, gdzie lojalności się nie kupuje, lecz wymusza długiem wdzięczności, granica między wyborem a manipulacją bezpowrotnie się zaciera. Najważniejsze pytanie nie brzmi jednak: komu Sapir może zaufać? Tylko: czy po wszystkim zdoła jeszcze wrócić do siebie?

Czy można uciec przed własną przeszłością, jeśli ktoś inny od początku decyduje o naszej przyszłości? To pytanie towarzyszy lekturze „Nic nie jest za darmo” Martina Grønsdala, thrillera szpiegowskiego, w którym historia jednostki splata się z politycznymi rozgrywkami, tajnymi operacjami i mechanizmami władzy. Autor zabiera czytelnika do świata, w którym tożsamość może być jednocześnie ratunkiem i przekleństwem, a pozornie bezinteresowna pomoc często okazuje się inwestycją, za którą prędzej czy później trzeba zapłacić. To opowieść o przetrwaniu, ale również o cenie, jaką człowiek ponosi, gdy próbuje ocalić własne życie za wszelką cenę.

Głównym bohaterem jest piętnastoletni Jakub Sapir, którego dotychczasowe życie rozpada się po aresztowaniu rodziców przez komunistyczne służby. Zmuszony do ucieczki z Polski chłopak przyjmuje tożsamość starszego brata i rozpoczyna zupełnie nowy rozdział, trafiając do Legii Cudzoziemskiej. To, co początkowo wydaje się desperacką próbą ratowania siebie, szybko przeradza się w walkę o przetrwanie w środowisku wymagającym bezwzględnego podporządkowania, dyscypliny i odporności psychicznej. Jakub musi błyskawicznie dorosnąć, nauczyć się funkcjonować wśród obcych ludzi i ukrywać prawdę o własnej przeszłości. Nie ma luksusu popełniania wielu błędów, a każda pomyłka może mieć poważne konsekwencje.

Szczególnie interesujący jest wątek Legii Cudzoziemskiej, przedstawionej jako świat, w którym dawne życie przestaje mieć znaczenie, a człowieka ocenia się przede wszystkim przez pryzmat jego przydatności. Surowa hierarchia, wojskowa dyscyplina i konieczność podporządkowania się regułom tworzą rzeczywistość, w której słabość może zostać bezlitośnie wykorzystana. Dla Jakuba to jednak nie tylko miejsce wymagające fizycznej wytrzymałości. To również przestrzeń, w której stopniowo uczy się tłumić emocje i traktować zaufanie jako potencjalne zagrożenie. Właśnie ten aspekt historii wydaje się szczególnie wymowny: chłopak, który uciekł przed opresyjnym systemem, trafia do kolejnego mechanizmu, w którym jego indywidualność schodzi na dalszy plan. Zmienia się otoczenie, ale poczucie braku kontroli nad własnym losem pozostaje.

Martin Grønsdal nie ogranicza się jednak do opowieści o młodym człowieku próbującym odnaleźć się w wojskowej rzeczywistości. Z czasem okazuje się, że obecność Jakuba w Legii może być częścią znacznie większego planu. Bohater zaczyna dostrzegać, że nie wszystkie wydarzenia były przypadkowe, a ludzie, których spotyka, mogą wiedzieć o nim znacznie więcej, niż chcieliby ujawnić. W ten sposób historia ewoluuje w wielowątkową intrygę, w której ścierają się interesy różnych środowisk, a informacje stają się równie niebezpieczne jak broń. To właśnie poczucie, że ktoś nieustannie pociąga za sznurki, buduje napięcie i zmusza do ostrożnego przyglądania się kolejnym postaciom. W świecie przedstawionym przez autora nie wystarczy zapytać, kto mówi prawdę. Trzeba jeszcze zastanowić się, dlaczego zdecydował się ją ujawnić właśnie teraz.

Ważnym elementem powieści pozostaje psychologiczny portret Jakuba. Z nastolatka zmuszonego do ucieczki stopniowo wyrasta człowiek, który nauczył się traktować emocje jako przeszkodę, a bliskość jako potencjalne źródło bólu. Przybrana tożsamość komplikuje jego relację z samym sobą: chłopak musi nie tylko przekonać innych do swojej nowej historii, lecz także zmierzyć się z pytaniem, ile z dawnego Jakuba pozostało pod maską, którą przywdział, aby przetrwać. Ten konflikt nadaje opowieści głębszy wymiar. Nie chodzi już wyłącznie o fizyczne bezpieczeństwo czy odnalezienie zaginionych bliskich, ale również o zachowanie własnego człowieczeństwa w warunkach, które premiują chłód, posłuszeństwo i bezwzględność. Jakub budzi zainteresowanie właśnie dlatego, że jego przemiana nie jest prostą drogą od niewinności do siły. Każda zdobyta umiejętność ma swoją cenę, a przystosowanie się do otoczenia niekoniecznie oznacza zwycięstwo.

Na tle politycznych intryg i wojskowych doświadczeń pojawia się również wątek Sary Lewin, którą Jakub ratuje podczas misji w Kolwezi. Ich relacja wnosi do historii inną perspektywę, przypominając, że nawet w świecie podporządkowanym przemocy i podejrzliwości człowiek może wciąż potrzebować bliskości. Nie jest to jednak rzeczywistość, w której uczucia automatycznie rozwiązują problemy. Przeciwnie, przywiązanie do drugiej osoby może stać się kolejnym źródłem niepokoju, szczególnie gdy zaufanie oznacza odsłonięcie własnych słabości. Wątek ten dobrze współgra z główną tematyką książki, choć najważniejsze pozostają pytania o lojalność, odpowiedzialność i granice manipulacji. Czy pomoc udzielona drugiemu człowiekowi może być całkowicie bezinteresowna? I czy dług wdzięczności nadal jest długiem, jeśli ktoś celowo wykorzystuje go do podporządkowania sobie drugiej osoby?

Mocną stroną powieści jest połączenie historycznego tła z thrillerem szpiegowskim. Komunistyczna Polska, ucieczka przed służbami, wojskowe realia i rozgrywki wywiadowcze tworzą rozległą scenę dla osobistego dramatu głównego bohatera. Jednocześnie wielość wątków i politycznych zależności wymaga od czytelnika skupienia. Osoby oczekujące prostego kryminału, w którym wszystkie elementy prowadzą do jednego, łatwego do uchwycenia rozwiązania, mogą uznać tę historię za wymagającą. Miejscami refleksje bohatera powracają do podobnych problemów, przez co tempo opowieści może zwalniać, a niektóre fragmenty sprawiają wrażenie bardziej rozbudowanych, niż wymaga tego sytuacja. Nie odbiera to jednak znaczenia głównej idei książki, która wybrzmiewa najmocniej wtedy, gdy osobiste wybory Jakuba zderzają się z interesami znacznie potężniejszych od niego ludzi.

„Nic nie jest za darmo” to tytuł, który trafnie oddaje sens całej historii. Każda przysługa może oznaczać zobowiązanie, każda decyzja pociąga za sobą konsekwencje, a nawet ucieczka od jednego zagrożenia może prowadzić prosto w objęcia kolejnego. Martin Grønsdal stworzył opowieść o człowieku, którego życie zostaje uwikłane w mechanizmy wykraczające poza jego kontrolę, ale który mimo wszystko próbuje zachować prawo do samodzielnego wyboru. Najciekawsze w tej historii nie jest samo pytanie o to, kto stoi za kolejnymi wydarzeniami, lecz to, czy Jakub będzie jeszcze potrafił odróżnić własne pragnienia od celów narzuconych mu przez innych. To propozycja dla miłośników thrillerów szpiegowskich, powieści z historycznym tłem i bohaterów, których wewnętrzne przemiany są równie istotne jak zewnętrzna akcja. Po lekturze pozostaje refleksja, że przetrwanie nie zawsze oznacza ocalenie, a odzyskanie wolności może wymagać czegoś więcej niż zmiany nazwiska i ucieczki za granicę.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 6/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

kryminał, sensacja, thriller

Data wydania: 2026-07-22

Liczba stron: 420

ISBN: 9788384236673

 

 

Szeptem o nas - Marcin Firmanty

 

Najważniejsze słowa wypowiada się szeptem

Tomek wyjechał z rodzinnego Bukowca, próbując zostawić za sobą konflikty i brak akceptacji ze strony bliskich. Po latach wraca na pogrzeb babci Marii i szybko orientuje się, że dom, w którym mieszkała, skrywa znacznie więcej niż pamiątki.

Wśród pożółkłych kartek starego zielnika coraz bardziej zagłębia się w nieznaną dotąd stronę życia Marii. Wkrótce dociera do niego, że zainteresowania babci wykraczały daleko poza zwykłe zielarstwo, a pozostawione przez nią ślady prowadzą do zjawisk, których nie da się racjonalnie wyjaśnić.

W tym samym czasie Tomek poznaje Oskara, chłopaka pracującego w lokalnej kwiaciarni. Ich znajomość stopniowo przeradza się w bliskość, która sprawia, że po raz pierwszy od dawna mierzy się z emocjami, które tłumił przez lata.

Powrót do Bukowca miał być tylko krótkim pożegnaniem. Dla Tomka staje się początkiem zmian, jakich nie da się już zatrzymać. Bo czasem miejsce, przed którym uciekamy, okazuje się jedynym, w którym możemy być sobą.

Powrót do rodzinnego domu rzadko bywa wyłącznie podróżą w przestrzeni. Czasem jest przede wszystkim konfrontacją z tym, co przez lata staraliśmy się wyprzeć, przemilczeć lub pozostawić za sobą. Właśnie wokół takiego doświadczenia Marcin Firmanty buduje swoją powieść „Szeptem o nas”, wydaną nakładem Novae Res. To historia o poszukiwaniu akceptacji, trudnych rodzinnych relacjach i uczuciach, które nie zawsze łatwo nazwać. Autor wzbogaca ją o subtelny wątek tajemnicy, dzięki któremu zwyczajna codzienność zaczyna odsłaniać swoje mniej oczywiste oblicze.

Głównym bohaterem jest Tomek, który przed laty opuścił Bukowiec, chcąc uwolnić się od konfliktów i braku zrozumienia ze strony najbliższych. Do rodzinnej miejscowości wraca dopiero po śmierci babci Marii. Początkowo jego pobyt ma być jedynie krótkim pożegnaniem, ostatnim obowiązkiem wobec osoby, która była dla niego ważna. Szybko jednak okazuje się, że nie da się tak łatwo zamknąć pewnych rozdziałów. Znajome miejsca przywołują wspomnienia, a dom babci skrywa ślady życia, o którym Tomek nie wiedział wszystkiego. To właśnie tutaj rozpoczyna się opowieść o odkrywaniu przeszłości, ale również o stopniowym odzyskiwaniu siebie.

Szczególnie interesującym elementem fabuły jest pozostawiony przez Marię zielnik. Pożółkłe kartki i zapisane wskazówki stają się czymś więcej niż rodzinną pamiątką. Odsłaniają nieznaną stronę kobiety, której wiedza wykraczała poza tradycyjne zainteresowanie roślinami. Wraz z kolejnymi odkryciami pojawia się pytanie, gdzie kończy się to, co można racjonalnie wyjaśnić, a zaczyna świat tajemnic i niezwykłych zjawisk. Ten wątek nadaje powieści wyjątkowy klimat, łącząc literaturę obyczajową z elementami realizmu magicznego i ludowych wierzeń. Podoba mi się sam pomysł, ponieważ pozwala spojrzeć na rodzinną historię jak na coś, co ma znacznie więcej warstw, niż mogłoby się początkowo wydawać. Przeszłość nie zostaje tu zamknięta w albumie ze zdjęciami – wciąż oddziałuje na teraźniejszość i skłania do zadawania kolejnych pytań.

 

Ważną postacią na drodze Tomka staje się Oskar, pracujący w miejscowej kwiaciarni. Ich znajomość rozwija się stopniowo, otwierając przed bohaterem możliwość doświadczenia bliskości, której dotąd nie potrafił w pełni dopuścić do swojego życia. Relacja obu mężczyzn wpisuje się w szerszą tematykę książki: potrzebę bycia zaakceptowanym bez konieczności ukrywania własnych uczuć i dostosowywania się do cudzych oczekiwań. Nie chodzi wyłącznie o miłość romantyczną, ale również o odwagę, by przestać postrzegać siebie oczami tych, którzy nie potrafili nas zrozumieć. To właśnie w tym wątku kryje się jeden z najważniejszych przekazów powieści. Bliskość nie musi rozwiązywać wszystkich problemów, może jednak dawać przestrzeń, w której człowiek zaczyna dostrzegać, że zasługuje na szacunek i szczęście.

Najbardziej porusza mnie w tej historii motyw rodzinnego odrzucenia oraz jego długofalowych konsekwencji. Słowa wypowiedziane przed laty potrafią pozostać z człowiekiem znacznie dłużej niż samo wydarzenie, które je wywołało. Podobnie jest z milczeniem – czasami boli bardziej niż otwarta kłótnia, ponieważ pozostawia miejsce na domysły, poczucie winy i nieustanne zastanawianie się, co można było zrobić inaczej. Tomek musi zmierzyć się nie tylko z tym, co wydarzyło się w przeszłości, lecz także z własnymi reakcjami, lękami i przyzwyczajeniem do tłumienia emocji. Jego historia przypomina, że odzyskiwanie równowagi nie zawsze oznacza pojednanie ze wszystkimi. Niekiedy najważniejszym krokiem jest zaakceptowanie własnych doświadczeń i zrozumienie, że nie trzeba zasługiwać na prawo do bycia sobą.

Warto jednak zaznaczyć, że powieść nie każdemu przypadnie do gustu pod względem stylu prowadzenia narracji. Powracające refleksje i częste podkreślanie emocji bohaterów mogą momentami spowalniać rozwój wydarzeń. Tam, gdzie czytelnik chciałby samodzielnie odczytać znaczenie gestu, spojrzenia czy przemilczanej odpowiedzi, narracja niekiedy dość wyraźnie wskazuje, co należy poczuć i zrozumieć. Również tajemnica związana z zielnikiem ma potencjał, który można by wykorzystać jeszcze intensywniej, zwłaszcza jeśli ktoś oczekuje rozbudowanej intrygi z wyraźnie zarysowanym napięciem. Nie przekreśla to wartości samego pomysłu, ale sprawia, że odbiór książki będzie zależał w dużej mierze od tego, czy ważniejsza jest dla nas emocjonalna refleksja, czy dynamiczna fabuła.

„Szeptem o nas” to opowieść, w której przeszłość, miłość i tajemnica splatają się wokół pytania o to, kim jesteśmy, kiedy przestajemy próbować spełniać oczekiwania innych. Marcin Firmanty podejmuje ważne tematy, a postać babci Marii i pozostawiony przez nią zielnik wprowadzają do historii intrygujący, nieco baśniowy wymiar. Największą siłą książki pozostaje jej przesłanie dotyczące akceptacji i odwagi w budowaniu własnego życia. Nie wszystkie wątki muszą przemówić do każdego czytelnika z jednakową siłą, ale sama historia skłania do zastanowienia się nad znaczeniem domu, rodzinnych więzi i niewypowiedzianych słów.

Poleciłabym tę powieść osobom, które lubią spokojniejsze historie obyczajowe, wątki romantyczne oraz opowieści osadzone na pograniczu codzienności i tego, co niewytłumaczalne. To książka dla czytelników, którzy cenią emocjonalne tematy i nie oczekują, że każda tajemnica musi prowadzić do sensacyjnego finału. Czasami bowiem najtrudniejszym odkryciem nie jest sekret pozostawiony na pożółkłej kartce, lecz prawda o samym sobie. A powrót do miejsca, które kiedyś kojarzyło się z bólem, może stać się pierwszym krokiem ku życiu, w którym nie trzeba już szeptać o tym, kim naprawdę się jest.

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 8/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2026-07-22

Liczba stron: 310

ISBN: 9788384236383

 

 

Prawo zła - Radosław Paszko

 

Zło nie rodzi się z wejścia w mrok. Staje się nim wtedy, gdy zaczyna pasować ci jego wystrój.

Konrad, brutalny i charyzmatyczny lider młodocianej bandy, nie potrafi zaakceptować porażki. Igor i Marcin, bliźniacy, z którymi dorastał w domu dziecka, odebrali mu wszystko – wpływy i pozycję, na jaką pracował przez lata. Teraz, z pomocą Prosiaka, ostatniego kompana, planuje dotkliwą zemstę.

W tym samym czasie Karolina mierzy się z konsekwencjami przeszłości. Nowe środowisko zamiast ulgi przynosi presję, a brak wsparcia sprawia, że coraz bardziej zamyka się w sobie. Jej jedyną nadzieją staje się kontakt przez internet z osobą podającą się za Igora. Karolina nie wie jednak, że to początek gry, której zasad nie zna.

Gdy drogi Konrada i Karoliny przecinają się ponownie, wszystko wymyka się spod kontroli. Plan ustępuje miejsca obsesji, a gniew i strach splatają się w mrocznym tańcu, z którego nikt nie wyjdzie bez strat.

Kontynuacja „Prawa braci” – brutalna opowieść o władzy, zależności i nieodwracalnych wyborach.

Nie każda historia o złu opowiada o ludziach, którzy od początku byli pozbawieni skrupułów. Czasem znacznie bardziej niepokojące jest obserwowanie, jak gniew, poczucie krzywdy i pragnienie odzyskania kontroli stopniowo zmieniają człowieka w kogoś, kogo sam kiedyś mógłby się bać. Właśnie wokół takich emocji Radosław Paszko buduje „Prawo zła”, kontynuację powieści „Prawo braci”. To thriller, który nie szuka łatwych odpowiedzi ani wygodnego podziału na bohaterów dobrych i złych. Zamiast tego prowadzi czytelnika w głąb świata, w którym przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć, a każda kolejna decyzja może uruchomić lawinę tragicznych wydarzeń.

Tym razem na pierwszy plan wysuwa się Konrad – człowiek, który nie potrafi pogodzić się z utratą pozycji i wpływów. Igor i Marcin, bliźniacy, z którymi łączy go wspólna przeszłość spędzona w domu dziecka, odebrali mu to, co uważał za swoje. Zamiast zaakceptować porażkę, Konrad postanawia odzyskać kontrolę za wszelką cenę. W realizacji planu pomaga mu Prosiak, jeden z ostatnich ludzi pozostających po jego stronie. Zemsta, początkowo przedstawiana jako konkretny cel, szybko staje się czymś znacznie bardziej niebezpiecznym. Konrad nie chce już tylko wyrównać rachunków – zaczyna podporządkowywać jej kolejne obszary swojego życia. To właśnie ta przemiana sprawia, że jego postać przyciąga uwagę, jednocześnie budząc niechęć i niepokój.

Równolegle poznajemy Karolinę, która próbuje odnaleźć się w rzeczywistości naznaczonej bolesnymi doświadczeniami. Nowe otoczenie nie przynosi jej oczekiwanego bezpieczeństwa, a brak wsparcia sprawia, że coraz trudniej jej zaufać innym. W chwili, gdy szczególnie potrzebuje zrozumienia, pojawia się możliwość nawiązania kontaktu przez internet z osobą podającą się za Igora. Ta relacja staje się początkiem wydarzeń, których konsekwencji Karolina nie potrafi przewidzieć. Jej wątek wprowadza do powieści dodatkowy wymiar napięcia, ponieważ pokazuje, jak łatwo potrzeba bliskości może zostać wykorzystana przez kogoś, kto ma zupełnie inne zamiary. Autentyczność emocji tej bohaterki wynika przede wszystkim z jej bezradności i prób odnalezienia choćby odrobiny stabilności w świecie, który nie daje jej wielu powodów do zaufania.

Jedną z największych zalet powieści jest sposób, w jaki autor przedstawia mechanizm narastającej przemocy. Zło nie pojawia się tutaj jako odległe, abstrakcyjne pojęcie. Ma konkretne konsekwencje, dotyka kolejnych osób i zmienia relacje między nimi. Krzywda nie zostaje zamknięta w pojedynczym wydarzeniu, lecz przenosi się na następne decyzje, często podejmowane pod wpływem gniewu, strachu lub potrzeby odwetu. W tym świecie nawet pozornie przemyślane plany mogą wymknąć się spod kontroli, gdy emocje zaczynają przesłaniać rozsądek. Paszko pokazuje, że zemsta nie musi prowadzić do odzyskania poczucia sprawiedliwości. Może za to stać się pułapką, w której człowiek coraz mocniej wikła się we własne działania, nie zauważając, że sam zaczyna przypominać tych, których nienawidzi.

Na szczególną uwagę zasługuje Konrad jako centralna postać tej odsłony historii. Nie jest antagonistą, którego można łatwo zrozumieć, usprawiedliwić czy polubić. Jego zachowanie potrafi budzić autentyczną złość, a kolejne decyzje pokazują, jak daleko może posunąć się ktoś przekonany, że krzywda daje mu prawo do wyrządzania krzywdy innym. Jednocześnie wspólna przeszłość bohaterów pozwala dostrzec, że ich dzisiejsze postawy nie powstały w próżni. Doświadczenia z dzieciństwa, potrzeba akceptacji i pragnienie przynależności pozostawiają ślady, ale nie determinują wszystkich późniejszych wyborów. I właśnie w tym tkwi siła tej historii: można próbować zrozumieć źródła czyjegoś postępowania, nie uznając go za dopuszczalne. Konrad jest postacią, która pozostaje w pamięci nie dlatego, że wzbudza sympatię, lecz dlatego, że zmusza do zastanowienia się nad granicami odpowiedzialności.

„Prawo zła” nie należy do thrillerów, które oferują czytelnikowi komfortową rozrywkę i pozwalają bez większego wysiłku oddzielić fikcję od emocji. Brutalność przedstawionego świata jest wyraźna, a niektóre sytuacje mogą okazać się szczególnie trudne dla osób wrażliwych na przemoc i krzywdę. Nie sprawia to jednak wrażenia, że mrok ma służyć wyłącznie wywołaniu szoku. Jego funkcją jest również pokazanie konsekwencji zachowań bohaterów oraz tego, jak destrukcyjne mogą być relacje oparte na dominacji, manipulacji i strachu. To opowieść wymagająca emocjonalnie, dlatego warto sięgnąć po nią ze świadomością jej ciężkiej tematyki. Czytelnik szukający łagodnego kryminału może poczuć się przytłoczony, natomiast miłośnik psychologicznie intensywnych historii znajdzie tu wiele powodów do refleksji.

Istotne jest również to, że mamy do czynienia z kontynuacją „Prawa braci”, a nie całkowicie odrębną opowieścią. Znajomość wcześniejszych wydarzeń pozwala lepiej zrozumieć relacje między Igorem, Marcinem i Konradem oraz ciężar wspólnej przeszłości. Jednocześnie przesunięcie uwagi na postać dotychczasowego przeciwnika zmienia perspektywę i nadaje historii nowy kierunek. Zamiast po prostu powtarzać schemat znany z pierwszego tomu, autor rozwija konflikt, pokazując go od strony człowieka, który nie zamierza pogodzić się z przegraną. To interesujący zabieg, ponieważ pozwala spojrzeć na wcześniejsze wydarzenia z innej strony, a jednocześnie podtrzymuje ciekawość dotyczącą dalszych losów bohaterów. W przypadku takiej serii warto jednak zachować kolejność lektury, aby w pełni docenić relacje i motywacje postaci.

„Prawo zła” Radosława Paszki to mroczna, bezkompromisowa opowieść o zemście, manipulacji i konsekwencjach wyborów, których nie da się po prostu cofnąć. Jej największą siłą jest skoncentrowanie uwagi na psychice bohaterów oraz pokazanie, jak cienka potrafi być granica między doznaną krzywdą a świadomym krzywdzeniem innych. To książka dla czytelników, którzy nie boją się trudnych emocji i oczekują od thrillera czegoś więcej niż zagadki prowadzącej do prostego rozwiązania. Nie daje łatwego pocieszenia ani nie obiecuje, że sprawiedliwość zawsze zwycięży w sposób, jakiego byśmy sobie życzyli. Zostawia natomiast z pytaniem, czy człowiek, który całe życie próbuje odzyskać utraconą kontrolę, potrafi jeszcze rozpoznać moment, w którym sam staje się największym zagrożeniem. Jeśli „Prawo braci” otworzyło drzwi do tego świata, „Prawo zła” pokazuje, jak niebezpieczne może być przekroczenie jego progu.

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 8/10

 

 

Wydawnictwo: Novae Res

kryminał, sensacja, thriller

Data wydania: 2026-07-22

Liczba stron: 390

ISBN: 9788384236116

 

 

Hellonia. Tajemnica Pięcioksięgu - Iwona Ewa Czaplicka

 

W Hellonii nic nie jest tym, czym się wydaje

W Hellonii, mieście odciętym od świata, skrytym w cieniu Czarnej Góry, pełno jest tajemnic. Tu magia przeplata się z codziennością, a stare przepowiednie ożywają wraz z pojawieniem się zaginionej części zaczarowanego Pięcioksięgu – magicznych tomów zdolnych dać nieograniczoną władzę. To zajście uruchamia lawinę niecodziennych zdarzeń.

Do akcji wkracza grupa uczniów miejscowej szkoły.

John, Mia, Alex i Riff, chcąc uchronić miasto przed zagładą, podejmują się karkołomnych czynów. Budzą przy tym pradawne klątwy, otwierają drzwi do zapomnianych krain, ożywiają uśpione potwory i istoty, które nie zawsze są tym, za co się podają. W dodatku muszą zmierzyć się z pełną konfliktów i podziałów rzeczywistością, zrozumieć, kim naprawdę są oraz zawalczyć o swoje miejsce w świecie…

„Hellonia. Tajemnica Pięcioksięgu” to urzekająca, pełna sekretów baśń o przyjaźni, miłości, zazdrości, zdradzie i dorastaniu w miejscu, w którym legendy piszą się na nowo – wzbogacona o poruszające losy mieszkańców miasta oraz pełną intryg codzienność w szkole panny Pomperlon.

 Są takie książki, które otwierają przed czytelnikiem drzwi do rzeczywistości, w której zwyczajność nieustannie przeplata się z niezwykłością, a każda odpowiedź rodzi kolejne pytania. Do tego grona należy „Hellonia. Tajemnica Pięcioksięgu” Iwony Ewy Czaplickiej, rozbudowana powieść fantasy wydana nakładem wydawnictwa Novae Res. Licząca 632 strony historia zaprasza do świata pełnego magii, pradawnych sekretów i niebezpiecznych tajemnic. To propozycja przede wszystkim dla młodszych czytelników, ale jej uniwersalne przesłanie może zainteresować również dorosłych miłośników fantastyki.

Hellonia to miejsce, które od pierwszych chwil pobudza wyobraźnię. Miasto odcięte od reszty świata, ukryte w cieniu Czarnej Góry, rządzi się własnymi prawami. Magia nie stanowi tu odległej legendy, lecz jest częścią codzienności, a niezwykłe stworzenia współistnieją z ludźmi. Pozornie uporządkowana rzeczywistość skrywa jednak wiele sekretów. Pojawienie się zaginionej części tajemniczego Pięcioksięgu staje się początkiem wydarzeń, które mogą zachwiać bezpieczeństwem całej społeczności. Dawne przepowiednie nabierają nowego znaczenia, a granica między tym, co znane, a tym, co niepojęte, zaczyna się zacierać.

Na szczególną uwagę zasługuje pomysł na połączenie baśniowej konwencji z historią pełną zagadek i niebezpieczeństw. Pięcioksiąg, pradawne klątwy, zapomniane krainy oraz istoty, których prawdziwa natura pozostaje niejasna, tworzą przestrzeń, w której niemal wszystko może okazać się możliwe. Autorka nie ogranicza się przy tym do jednego rodzaju fantastycznych motywów. Wykorzystuje bogactwo magicznego świata, by budować atmosferę niepewności i zachęcać do odkrywania kolejnych elementów przedstawionej rzeczywistości. Hellonia ma w sobie coś z klasycznej baśni, ale nie brakuje jej również mroczniejszych akcentów, które nadają opowieści głębi i sprawiają, że nie jest ona wyłącznie lekką historią o niezwykłych przygodach.

Sercem powieści są młodzi bohaterowie: John, Mia, Alex i Riff. To właśnie oni podejmują próbę ocalenia swojego miasta, wkraczając na ścieżkę pełną pułapek, trudnych decyzji i niespodziewanych konsekwencji. Ich przygoda nie sprowadza się jednak do walki z nadnaturalnymi zagrożeniami. Równie istotne okazują się relacje między postaciami, pojawiające się konflikty, zazdrość, pierwsze uczucia i konieczność zmierzenia się z własnymi słabościami. Bohaterowie muszą nauczyć się współpracować, rozpoznawać własne błędy i podejmować odpowiedzialność za swoje działania. Dzięki temu opowieść zyskuje emocjonalny wymiar, a fantastyczne wydarzenia stają się tłem dla doświadczeń bliskich młodym ludziom również w prawdziwym życiu.

Ważnym elementem książki jest również motyw dorastania i poszukiwania własnego miejsca w świecie. W Hellonii nie każdy konflikt można rozwiązać za pomocą magii, a nie wszystkie pozory prowadzą do prawdy. Bohaterowie przekonują się, że rzeczywistość bywa znacznie bardziej skomplikowana, niż początkowo zakładali. Przyjaźń wymaga zaufania, odmienność nie musi oznaczać słabości, a pozornie oczywiste oceny innych mogą okazać się krzywdzące. To wartościowe przesłanie, szczególnie w literaturze kierowanej do młodzieży. Historia zachęca do empatii, uważności i samodzielnego myślenia, przypominając, że odwaga nie zawsze polega na stawieniu czoła potworowi — czasami wymaga również przyznania się do błędu lub zaakceptowania samego siebie.

Istotną rolę odgrywa także szkolna codzienność, związana z placówką panny Pomperlon. Zestawienie zwyczajnych doświadczeń uczniów z niezwykłymi wydarzeniami pozwala nadać fantastycznej historii bardziej przystępny wymiar. Szkoła staje się miejscem nie tylko nauki, lecz także spotkań, rywalizacji, rodzących się przyjaźni i konfliktów. Dzięki temu magiczny świat nie jest jedynie efektowną dekoracją, ale przestrzenią, w której bohaterowie dojrzewają i uczą się funkcjonować wśród innych. To połączenie przygody z codziennością może szczególnie przypaść do gustu czytelnikom, którzy lubią obserwować, jak niezwykłe okoliczności wpływają na zwyczajnych ludzi.

Nie sposób pominąć objętości powieści, która może stanowić zarówno wyzwanie, jak i zaletę. Ponad sześćset stron daje autorce możliwość rozbudowania świata, przedstawienia wielu wątków i stopniowego odsłaniania kolejnych tajemnic. Jednocześnie wymaga od czytelnika czasu oraz gotowości do zanurzenia się w historii na dłużej. To nie jest propozycja dla osób poszukujących krótkiej, nieskomplikowanej opowieści na jeden wieczór. Miłośnicy rozbudowanego fantasy mogą jednak docenić możliwość poznawania świata, w którym magia przenika kolejne aspekty życia, a wydarzenia nie ograniczają się do jednego prostego konfliktu. Szczególnie dobrze odnajdą się tu osoby, które lubią odkrywać sekrety równolegle z bohaterami i samodzielnie próbować przewidywać dalszy rozwój wydarzeń.

„Hellonia. Tajemnica Pięcioksięgu” Iwony Ewy Czaplickiej to propozycja dla tych, którzy w literaturze fantasy szukają nie tylko magii i przygody, lecz także opowieści o relacjach, emocjach i dojrzewaniu. Największą siłą tej historii jest jej baśniowy charakter, połączenie tajemnicy z codziennością oraz próba pokazania, że za niezwykłymi wydarzeniami kryją się bardzo ludzkie dylematy. To książka, którą warto rozważyć jako lekturę dla młodzieży rozpoczynającej swoją przygodę z rozbudowanymi światami fantastycznymi, ale również dla dorosłych, którzy wciąż cenią historie pozwalające na chwilę oderwać się od rzeczywistości. Hellonia przypomina, że pozory potrafią mylić, a najważniejsze odkrycia nie zawsze dotyczą magicznych artefaktów — czasem prowadzą do lepszego zrozumienia siebie i innych.

 

Recenzja napisana przez Gosia Celińska

Moja ocena: 9/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

fantasy, science fiction

Data wydania: 2026-07-21

Liczba stron: 632

ISBN: 9788384235232

Szepty gwiazd - Aleksandra Broda

 

Przeszłość nigdy nie przestaje szeptać

Aniela Okszańska i Georg von Strasberg zakochują się pewnego wiosennego dnia pod mazowieckim niebem. Nie przeczuwają jeszcze, że świat wokół nich już wkrótce zacznie się zmieniać i wystawi ich uczucie na najtrudniejszą próbę. Kiedy wybucha wojna, ich miłość musi przetrwać w rzeczywistości pełnej strachu, nienawiści i zdrady. Pewnego dnia Georg znika bez śladu.

Ponad osiemdziesiąt lat później Piotr Okszański odnajduje w rodzinnym albumie zdjęcie mężczyzny w mundurze SS, kogoś, kto wygląda niemal dokładnie jak on. Wraz z narzeczoną Barbarą wyrusza tropem rodzinnej tajemnicy prowadzącej przez mazowieckie wsie, Berlin i Londyn. Pragnie bowiem odkryć, co naprawdę wydarzyło się w Ludwikowie i dlaczego przeszłość jego rodziny przez tyle lat pozostawała skrywana w milczeniu.

„Szepty gwiazd" to poruszająca opowieść o miłości silniejszej od czasu oraz o sekretach przeszłości, która nigdy nie przestaje szeptać.

Niektóre historie miłosne kończą się wraz z ostatnim rozdziałem, inne zaś pozostawiają po sobie pytania, które potrafią dręczyć kolejne pokolenia. „Szepty gwiazd” Aleksandry Brody to powieść łącząca zakazane uczucie, wojenne dramaty i tajemnicę rodzinną, której rozwiązanie wymaga powrotu do wydarzeń sprzed wielu dekad. Autorka splata losy bohaterów żyjących w dwóch odległych od siebie rzeczywistościach, pokazując, że przeszłość nie zawsze daje się zamknąć w starych fotografiach i przemilczanych opowieściach. Czasem wystarczy jeden szczegół, by naruszyć pozorny spokój i zmusić człowieka do zakwestionowania wszystkiego, co dotąd wiedział o własnej rodzinie.

W historycznej części powieści poznajemy Anielę Okszańską i Georga von Strasberga, których uczucie rodzi się w cieniu nadchodzącej wojny. Miłość Polki i Niemca w czasach, gdy narodowość mogła decydować o życiu i śmierci, staje się doświadczeniem pełnym niepewności, strachu i bolesnych wyborów. Na tle okupacyjnej rzeczywistości ich relacja nabiera szczególnego wymiaru — uczucie nie unieważnia otaczającego okrucieństwa, ale staje się próbą ocalenia własnego człowieczeństwa. Współczesny wątek, w którym Piotr odkrywa fotografię mężczyzny w mundurze SS łudząco podobnego do siebie, wprowadza natomiast atmosferę śledztwa. Poszukiwania prowadzą przez różne miejsca i kolejne rodzinne tropy, a każda odpowiedź rodzi następne pytania.

Jednym z najmocniejszych elementów książki jest sposób, w jaki oba plany czasowe wzajemnie się uzupełniają. Czytelnik nie poznaje przeszłości wyłącznie jako zamkniętego rozdziału historii, lecz stopniowo odkrywa, jak jej przemilczane fragmenty wpływają na teraźniejszość. Rodzinny sekret staje się czymś więcej niż zagadką do rozwiązania — dotyka kwestii tożsamości, pamięci i odpowiedzialności za prawdę, nawet jeśli okazuje się ona trudna do zaakceptowania. Na uwagę zasługuje również wątek depresji, który pozwala spojrzeć na cierpienie psychiczne z perspektywy osoby doświadczającej choroby. Dzięki temu powieść nie ogranicza się do romansu i historycznej tajemnicy, ale porusza także tematy wymagające empatii i zrozumienia.

„Szepty gwiazd” mają w sobie melancholijny, refleksyjny klimat, a ich emocjonalna siła wynika przede wszystkim z zestawienia wielkiego uczucia z brutalnością historii oraz z pytania o to, co pozostaje po ludziach, których losy przez lata ukrywano. Nie jest to jedynie opowieść o miłości wystawionej na próbę, lecz także o dziedzictwie, które otrzymujemy, zanim zdążymy świadomie zdecydować, co chcemy z nim zrobić. Finał domyka emocjonalną podróż bohaterów i może szczególnie poruszyć czytelników, którzy przywiązują się do ich losów. To propozycja dla osób lubiących sagi rodzinne, romanse historyczne i tajemnice odkrywane kawałek po kawałku.

 Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 7/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2026-08-04

Liczba stron: 324

ISBN: 9788384236529